Otaturk bilan mo’ysafid chol qissasi va hissasi.

055

10 ноябрь — Туркия Республикаси асосчиси Мустафо Камол Отатурк хотираси куни.

Мустафо Камол Отатурк, Мерсин шаҳрига борганида, шаҳардаги улкан биноларни кўриб, сўради:
– Бу қаср кимники?
– Армани Киркорники…
– Анави улкан бино-чи?
– Юнон Яргониники…
– Анави-чи?
– Яҳудий Соломонники…

ОТАТУРК  БИЛАН  МЎЙСАФИД  ЧОЛ
ҚИССАСИ  ВА  ҲИССАСИ

(Қиссадан ҳисса бизники.Х.Д.)
08

   Турк(ий)лар тарихи сон-саноқсиз урушлар билан тўладир. Биз бу урушлардан фориғ бўлиб, на ўз юртларимизни тиклай олган, на ўзимиз тинч ҳаёт кечира олганмиз. Бунда бизнинг айбимиз қанчалик бўлса, душманларимизники ҳам шунчаликдир.

Чунки сарҳадларимизда милтиқ ўқталиб турган,уйимизга кириб дағдаға қилган,калласида минг бир макру ҳийла тузган душманларимиз доим шундай ўйлашарди:
– Турк(ий)ларга тинчлик бермаслик керак, токи бошқа ҳудудларга олға кетолмасинлар.

Бунинг учун ҳам тез-тез бошимизга балолар ёғдирар, урушлар очарди, Болқон миллатларини «Истиқлол!» дея қичқиртирарди.

Биз бундай тўхтовсиз урушарканмиз, у замонлар аскарга олинмаган ғайримусулмонлару бойлик учун иймону юртини сотишга таёр миллатфурушлар бойиб бораверарди.
Уларнинг нечун бой, бизнинг нечун камбағал қолганимизни бир қишлоқлик мўйсафиднинг Мустафо Камол Отатуркка бергани қисқа бир жавоби, ўта чиройли тарзда изоҳлайди.

Отатурк, Мерсин шаҳрига борганида, шаҳардаги улкан биноларни кўриб, сўради:
– Бу қаср кимники?
– Армани Киркорники…

– Анави улкан бино-чи?
– Юнон Яргониники…

– Анави-чи?
– Яҳудий Соломонники…

Отатурк бироз асабийлашди:
– Улар бу биноларни қураётганда, сизлар қаерда эдингиз?

Тўпланганлар орасидан бир қишлоқлик оқсоқолнинг овози келди:
– Бизми қаерда эдик?  Биз Яманда, Туна (Дунай) бўйларида, Болқонда, Албан тоғларида, Кавказда, Чаноққалъада, Сакаряда жанг қилаётгандик, пошом…

Отатурк ҳар гал бу онларни эсларкан:
– Ҳаётимда жавоб беролмаганим ягона инсон – мана шу мўйсафид эди, – дерди.

Қиссадан ҳисса:

Тасаввур қиламан: замон чарх айланиб, бизнинг келгуси Отатуркимиз Тошкентни айланиб юриб,бир тўда зиёлиларни (муаллиму шоиру олиму журналистни) қошига чақириб савол берса:
– Бу қаср нима?
– Тўйхона… Фалон бойваччаники…

– Анави улкан бино-чи?
– Ресторан… Писмадон отарчиники..

– Анави-чи?
– Ошхона… Миршаббошиники…

– Ҳув,анави-чи?
– Гипермаркет… Фалон қозикалонники…

– Бу-чи?
– Супермаркет… Эгаси Ўрдада ишлайди…

Бу гапларни эшитиб бизнинг ёш Отатуркимиз асабийлашиб сўраса:
– Улар бу биноларни қураётганда, сизлар қаерда эдингиз?

Ўшанда тўпланган зиёли аҳли орасидан бир овоз келса:
– Бизми қаерда эдик? Биз мактабда, институтда, журналда, нашриётда, радиода, уйда, кўчада, ташда, ичда, шаҳарда, қишлоқда халқимиз  маданиятини, бобомерос маънавиятимизни  асраш учун жанг қилаётгандик, юртбошим…

0410 noyabr — Turkiya Respublikasi asoschisi Mustafo Kamol Otaturk xotirasi kuni.

OTATURK BILAN MO’YSAFID CHOL
QISSASI VA HISSASI

(Qissadan hissa bizniki.X.D.)
08

Turk(iy)lar tarixi son-sanoqsiz urushlar bilan to’ladir. Biz bu urushlardan forig’ bo’lib, na o’z yurtlarimizni tiklay olgan, na o’zimiz tinch hayot kechira olganmiz. Bunda bizning aybimiz qanchalik bo’lsa, dushmanlarimizniki ham shunchalikdir.

Chunki sarhadlarimizda miltiq o’qtalib turgan,uyimizga kirib dag’dag’a qilgan,kallasida ming bir makru hiyla tuzgan dushmanlarimiz doim shunday o’ylashardi:
– Turk(iy)larga tinchlik bermaslik kerak, toki boshqa hududlarga olg’a ketolmasinlar.

Buning uchun ham tez-tez boshimizga balolar yog’dirar, urushlar ochardi, Bolqon millatlarini «Istiqlol!» deya qichqirtirardi.

Biz bunday to’xtovsiz urusharkanmiz, u zamonlar askarga olinmagan g’ayrimusulmonlaru boylik uchun iymonu yurtini sotishga tayor millatfurushlar boyib boraverardi.

Ularning nechun boy, bizning nechun kambag’al qolganimizni bir qishloqlik mo’ysafidning Mustafo Kamol Otaturkka bergani qisqa bir javobi, o’ta chiroyli tarzda izohlaydi.

Otaturk, Mersin shahriga borganida, shahardagi ulkan binolarni ko’rib, so’radi:
– Bu qasr kimniki?
– Armani Kirkorniki…

– Anavi ulkan bino-chi?
– Yunon Yargoniki…

– Anavi-chi?
–  Yahudiy Solomonniki…

Otaturk biroz asabiylashdi:
– Ular bu binolarni qurayotganda, sizlar qaerda edingiz?

To’planganlar orasidan bir qishloqlik oqsoqolning ovozi keldi:
– Bizmi qaerda edik? Biz Yamanda, Tuna bo’ylarida, Bolqonda, Alban tog’larida, Kavkazda, Chanoqqal’ada, Sakaryada jang qilayotgandik, poshom…

Otaturk har gal bu onlarni eslarkan:
– Hayotimda javob berolmaganim yagona inson – mana shu mo’ysafid edi, – derdi.

Qissadan hissa:

Tasavvur qilaman: zamon charx aylanib, bizning kelgusi Otaturkimiz Toshkentni aylanib yurib,bir to’da ziyolilarni (muallimu shoiru olimu jurnalistni) qoshiga chaqirib savol bersa:
– Bu qasr nima?

– To’yxona… Falon boyvachchaniki…
– Anavi ulkan bino-chi?

– Restoran… Pismadon otarchiniki..
– Anavi-chi?

– Oshxona… Mirshabboshiniki…
– Huv,anavi-chi?

– Gipermarket… Falon qozikalonniki…

– Bu-chi?
– Supermarket… Egasi O’rdada ishlaydi…

Bu gaplarni eshitib bizning yosh Otaturkimiz asabiylashib so’rasa:
– Ular bu binolarni qurayotganda, sizlar qaerda edingiz?

O’shanda to’plangan ziyoli ahli orasidan bir ovoz kelsa:
– Bizmi qaerda edik? Biz maktabda, institutda, jurnalda, nashriyotda, radioda, uyda, ko’chada, tashda, ichda, shaharda, qishloqda xalqimiz madaniyatini,bobomeros ma’naviyatimizni asrash uchun jang qilayotgandik,yurtboshim…

09

(Tashriflar: umumiy 782, bugungi 1)

1 izoh

  1. Xurshid aka, katta rahmat sizga! Sahifalar ham o’zingizning ijodingiz ham menda doim yaxshi taassurot qoldirgan. Sizga sog’lik va ijodingizga ilhomlar tilab, muhlisingiz Hoshimjon Ahmedov. 16-oktabr, 2015-yil.

Izoh qoldiring