Usmon Azim. So’zdan taqdir qurdim.

018
Орзу – баъзан бу тарзда бўлади:
кўнглингга ёқадиган автомобиль, кўп қават иморатли уч-тўрт ҳовли, Испаниёда вилла, Англиёдаги қадимий сарой, шаҳзода Ульямс иштирок этадиган базм, камида уч-тўрт миллиард евро, “яхта” деб аталган маишат кемалар, жазманликка фақат “дунёнинг энг гўзали” ва ҳоказо.
Орзу – баъзан бу тарзда ҳам бўлади:
Ватанни севиш, озодликка ишониш, ҳақиқатни таниш, бемалол йиғлаш, ҳеч бўлмаса, бир бор бозорда ўйланмай пул сарфлаш, йиқилганни суяш, кулгинг келса – кулиш, орзунинг ортидан кетиш, инсофни ҳар кун яратиб туриш, фақат имоннинг гапига кўниш, ҳалолни “ҳалол”, ҳаромни “ҳаром” дейиш ва ҳоказо.

09
Усмон Азим
СЎЗДАН ТАҚДИР ҚУРДИМ
04

БЕКАТ

Ёмғир. Бекат.
Эркакнинг эгнида ёмғирпўш.
Аёлнинг кўйлаги баданига ёпишган.
(Олтмишинчи автобус тўхтаб ўтади).

«Совуқ қотди,— ўйлайди эркак,—
Ёмғирпўшни елкасига ташласам
Хафа бўлмасмикин?»
(Олтмишинчи автобус тўхтаб ўтади).

«Чиройли экан,— ўйлайди эркак,—
Ёши ҳам ўттиздан ошмаган.
Қани эди, шундай хотиним бўлса…»
(Олтмишинчи автобус тўхтаб ўтади).

«Балки у тақдиримдир,—ўйлайди эркак,—
Аммо ёмғирпўштни елкасига ташласам, отиб юбормасмикан?
Барибир аёл-да
Чиройли бўлса ҳам…»
(Олтмишинчи автобус олиб кетади аёлни).

Уф тортади эркак.
(Уйида ивиган кийимларини яна ўзи — хўрсиниб — ечади аёл).

МЕНИ ҲЕЧ КИМ СОҒИНМАГАН ШОМ

Ўша — мени ҳеч ким соғинмаган шом
Авто бекатида ҳайрона турдим.
Бошимни кўтариб боқдим бир замон.
Қаршимда бир йигит, бир қизни кўрдим,
Йигитнинг палтоси… Йўқ, ёдимда йўқ…
Аниқ, кўм-кўк эди қизнинг палтоси.
Белларини қучган белбоғи ҳам кўк.
Ҳатто кўм-кўк эди тўртта тугмаси…

Йигитнинг кўзлари… Эслай олмайман…
Ошкор жаранглатиб пинҳон ўйини,
Қизнинг кўзларида ёқарди гулхан.
Эркалик ва ишқнинг маъсум қуюни…
Йигитнинг юзида билмайман, нима…
Аммо қизнинг юзи қаршимда аён:
Уни кўмган эди гулгун шафаққа
Муҳаббат — энг мовий покиза осмон…

Қор бўлса ёғарди, қизнинг бошидан
Кумуш тангаларни аямай сочиб,
Шамол титар эди — кўзи, қошига
Манглайига тушган бир тутам сочин.
Йигит… Йигит билан қанча ишим бор!
Аммо қиз йигитни шундай суярди-
Ки, гоҳ термуларди ҳазин, беозор,
Гоҳо қўлларини ушлаб қўярди.

Тошкентдай шаҳарда, балки дунёда
Ягона — ҳаммадан гўзал эди қиз.
Чиқмаса ҳам телба орзум рўёбга,
Бўзлаб қаршисига чўкким келди тиз!
Йигит… Аммо нега сени ўйлайман,
Ҳозир ҳам ҳавасдан музлайди этим…
Мен қорли бекатда вайрон турган шом
Сен мендан — ҳаммадан бахтиёр эдинг.

* * *

У боғда сен қолдинг –
Дарахтлар билан.
Қушлар билан қолдинг. Тушларинг билан…
Юрагингдан мени айладинг барҳам,
Қандайдир беқайғу ишларинг билан.
Бегона мавзулар суҳбатида танг
Сўзларингда нега шеър йўқ? Билмайсан.
Фақат қуриб қолган дарахтни кўрсанг,
Йиғлайсан…
Негадир ўксиб йиғлайсан.

* * *

Мудом тушларимга кирар ўша боғ:
Гоҳ гуллаб киради,
Сарғариб гоҳо.
Дил ғусса юкидан оғир тортган чоғ,
Ҳатто ҳушимда ҳам бўлади пайдо
Кўзларимни юмсам…
Кўзимни юмсам,
Туяман олисдан бир ўтлиғ сасни –
Ҳануз жўровозми, у боғ сен билан,
У менсиз куйлашни унутганмасми?

ШАМОЛ

Чопар шамол – товонлари ҳўл,
Чопар шамол – минг оёқ, минг қўл –
Силкинади ҳар ўт, ҳар дарахт.
Бу тулпорга барибир ўнг-сўл,
Йўлсизлик ҳам унга йўлдир, йўл –
Йўқолмаса басдир ҳаракат.

Дунё ботин томирларида
Ҳаракатни туйиб – тўлғонар,
Қанча мудроқ жонлар уйғонар.
Тирикликнинг тадбирларида
Боғларию адирларига
Қат-қат ҳаёт онги чўлғанар.

* * *

Жимжит ўлтирибман дунё четида,
Олтмишга кирганман. Чарчоғим беҳад.
Зимиллар фалакнинг жабри этимда,
Оғрир суягимда замон берган дард.

Жимжит ўлтирибман. Сўзда йўқ матлаб.
Нотаниш билимга миям тўладир…
Энди, бу умрда бўлмайди яшаб –
Янги умр сари учса бўладир.

ОРЗУНИНГ КЎРИНИШЛАРИ

Орзу – баъзан бу тарзда бўлади:
кўнглингга ёқадиган автомобиль, кўп қават иморатли уч-тўрт ҳовли, Испаниёда вилла, Англиёдаги қадимий сарой, шаҳзода Ульямс иштирок этадиган базм, камида уч-тўрт миллиард евро, “яхта” деб аталган маишат кемалар, жазманликка фақат “дунёнинг энг гўзали” ва ҳоказо.

Орзу – баъзан бу тарзда ҳам бўлади:
Ватанни севиш, озодликка ишониш, ҳақиқатни таниш, бемалол йиғлаш, ҳеч бўлмаса, бир бор бозорда ўйланмай пул сарфлаш, йиқилганни суяш, кулгинг келса – кулиш, орзунинг ортидан кетиш, инсофни ҳар кун яратиб туриш, фақат имоннинг гапига кўниш, ҳалолни “ҳалол”, ҳаромни “ҳаром” дейиш ва ҳоказо.

Орзу – яна бу тарзда ҳам бўлади:
бир парча нон,
бир парча нон,
бир парча нон,
бир парча нон…
Эсингдан чиқмасин, орзу шу тарзда ҳам бўлади.
Шу тарзда ҳам…
Эсингдан чиқмасин.

* * *

На такаллуф,
На таассуф,
На “оҳ”, на “уф” –
Билмагайсан.

На жисмингда,
На бисмилда –
Ишқ – тилсимда –
Тинмагайсан.

Бетакрорсан,
Беқарорсан,
Бебаҳорсан –
Умринг – кузак.

На таҳрирга,
На тасвирга,
На тақдирга –
Сиғмагайсан.

ИҚРОРЛИК

Дунёми? Театр! Иқрорман, иқрор.
Худога топшириб жонимни аммо –
Саҳнага отилиб чиқсам неча бор
Дунё тушинсин деб, такрору такрор
Ўзимнинг ролимни этаман ижро.

Бировнинг айтгани менга қилмас кор:
Бошимга тушса ҳам неча маломат –
Саҳнага отилиб чиқсам неча бор,
Бировнинг ёзгани бўлади бекор –
Ўзимнинг ролимни ўйнайман фақат.

Кўксин чангаллайди қанча режиссёр –
Қўрқоқ миясига қони қуйилган –
Аммо менда йўқдир зарра ихтиёр,
Ролимни ёзмишдир азалдан жаббор,
Менга, “адашма” деб, фақат буйрилган.

Дунё нодон эмас, сезиб турибди:
Қанча бахту тахтим саҳнада қурбон.
Тақдир қирмиз қондай изиб турибди,
Гарчи таҳдид бағрим эзиб турибди,
Ролимни ўйнашга топаман имкон.

Қизиқчи эмасман ва ё тақлидчи –
Турфа қиёфадан йўқ менда роҳат.
Ҳа, дунё – театр! Ҳақсан, танқидчи!
Гарчи ҳаётимга бу ҳол таҳдидчи –
Ўзимнинг ролимни ўйнайман фақат.

* * *

Қандай омон қолай?
Ахир,
юракдан
ўзимни ташлаганман,
юракдан!..

РИВОЯТ

Бу йўл ёлғиз эмас – учга бўлинди…
“Борса, келмас” олди менинг кўнглимни.

Гарчи “Борса, келар” айлади имо,
Менга буюрмаган қайтмоқни худо.

“Ё келар, ё келмас” ўйиндир мужмал,
Мен бирдан қисматни этмоқчиман ҳал.

Тақдирга тик қараш бандасин расми:
Ўйла: “Борса, келмас” умрдир, асли…

* * *

Эсингдами, деди, аёл, шишадевор қаҳвахона,
деворларни ювиб турган баҳорги ёмғир,
ёмғирдан ҳам чиройли оққан мусиқа?..
Иккаламиз юзма-юз ўлтирган эдик,
ўртамизда эса бир дона қизил гул,
бир дона қизил гул…
Эсингдами?
Эсимда, деди, эркак,
мана, сенга шишадевор қаҳвахона,
мана, сенга ёмғир, мана, мусиқа,
қаршингда ўтирибман, мана, юзма-юз,
ўртамизда эса бир дона қизил гул…
Йўқ, деди, аёл, эслагин, шишадевор қаҳвахона,
шишадевор қаҳвахона…
Бир марта эслагин!..

* * *

Нечун бизга девоналиғ? –
Дарахтликда соғ бўлайлик.
Танҳолигу бегоналиғ
Жондан ўтди – боғ бўлайлик.

Сенинг билан барг очайин,
Сенинг билан гуллаб қолай.
Бу дунёдан қандай ўтиб
Кетганимни билмай қолай.

* * *

Одамлар айтганига юрмадим,
Тақдирда турмоқни уқтирдим ўзимга:
Дарахт ўстирмадим, уй қурмадим,
Шеър қурдим,
дарахтлар ўстирдим сўзимдан.

Даврлар тўфони теграмда бешафқат,
Қанча тошларини бошимга урди.
“Мен ҳам одамман”, деб, такрорладим фақат –
Сўздан тақдир қурдим.

Оламга қарадим:
дунё қават-қават –
Ана, юрак дунё, ана, қорин дун…
Мен оёқ тирадим:
ор-номус ҳам бир давлат –
Шаън талашдим инсонлар учун.

Тупроққа чўктирдим ҳар бир сўзимни,
Ҳар сатримни азобга таратдим…
“Биз ҳам одаммиз”, деб,
тўрт тараф урдим ўзимни –
Дунёга кўнгил яратдим.

Тангрига интилдим такрору такрор –
Ҳар илҳомда янгича танишув.
Сўздан тақдир қурдим,
кечир, парвардигор,
Қўлимдан келгани шу,
қўлимдан келгани шу…

* * *

Нафасингдан
ўзга
ҳаво йўқ.

Қафасингдан
бошқа
озодлик.

Ёруғлик йўқ
кўзингдан бошқа.

Бор ҳаракат –
сенга интилиш.
Барча қайтиш сендан –
ўлимдир.

Соғинчингдан
бошқа
яшаш йўқ.

Ҳижронингдан бошқа
фожиа.

Энди менга
видо айт,
кетай –
такрор-такрор
айтиб исмингни.

Тириклигим
фақат исмингда –

жуда кўпдир
исмингда
ҳаёт..

ОЛТМИШ ИККИ ЁШИМНИНГ МЕЗОН ОЙИ

Қандай ипак ҳаво? Чўлғонсам бўлар,
Ёки қушдай учсам, балиқдай сузсам,
Ёхуд туш ичинда уйғонсам бўлар,
Ўзга дунёларда тўлғонсам бўлар –
Магар ҳаёт тарзин сарҳадин бузсам.

Яшасам бўлади ўтган кунларда,
Келажак дамларга етсам бўлади,
Армонлар ортидан кетсам бўлади.
Жоним бисмилликка тайёр! Мунгларда
Дунёни битта шеър этсам бўлади.

Мезонлар ҳавода учади беҳол,
Мунграниб-мунграниб бўзлайди кўнгил.
Сўзсиз бир сўзларни сўзлайди кўнгил.
Не ойдир? Не фасл? Не эрур бу ҳол? –
Қайтмоқмас, кетмоқни истайди кўнгил.

Қисмат етиб келди қайси жойларга,
Бошга неки тушар – афғони йўқдир?
Кўнгил бошлаб борар мени қайларга? –
Бу дамда кўнгилнинг поёни йўқдир.

09
Usmon Azim
SO’ZDAN TAQDIR QURDIM
04

BEKAT

Yomg’ir. Bekat.
Erkakning egnida yomg’irpo’sh.
Ayolning ko’ylagi badaniga yopishgan.
(Oltmishinchi avtobus to’xtab o’tadi).

«Sovuq qotdi,— o’ylaydi erkak,—
Yomg’irpo’shni yelkasiga tashlasam
Xafa bo’lmasmikin?»
(Oltmishinchi avtobus to’xtab o’tadi).

«Chiroyli ekan,— o’ylaydi erkak,—
Yoshi ham o’ttizdan oshmagan.
Qani edi, shunday xotinim bo’lsa…»
(Oltmishinchi avtobus to’xtab o’tadi).

«Balki u taqdirimdir,—o’ylaydi erkak,—
Ammo yomg’irpo’shtni yelkasiga tashlasam, otib yubormasmikan?
Baribir ayol-da
Chiroyli bo’lsa ham…»
(Oltmishinchi avtobus olib ketadi ayolni).

Uf tortadi erkak.
(Uyida ivigan kiyimlarini yana o’zi — xo’rsinib — yechadi ayol).

MENI HECH KIM SOG’INMAGAN SHOM

O’sha — meni hech kim sog’inmagan shom
Avto bekatida hayrona turdim.
Boshimni ko’tarib boqdim bir zamon.
Qarshimda bir yigit, bir qizni ko’rdim,
Yigitning paltosi… Yo’q, yodimda yo’q…
Aniq, ko’m-ko’k edi qizning paltosi.
Bellarini quchgan belbog’i ham ko’k.
Hatto ko’m-ko’k edi to’rtta tugmasi…

Yigitning ko’zlari… Eslay olmayman…
Oshkor jaranglatib pinhon o’yini,
Qizning ko’zlarida yoqardi gulxan.
Erkalik va ishqning ma’sum quyuni…
Yigitning yuzida bilmayman, nima…
Ammo qizning yuzi qarshimda ayon:
Uni ko’mgan edi gulgun shafaqqa
Muhabbat — eng moviy pokiza osmon…

Qor bo’lsa yog’ardi, qizning boshidan
Kumush tangalarni ayamay sochib,
Shamol titar edi — ko’zi, qoshiga
Manglayiga tushgan bir tutam sochin.
Yigit… Yigit bilan qancha ishim bor!
Ammo qiz yigitni shunday suyardi-
Ki, goh termulardi hazin, beozor,
Goho qo’llarini ushlab qo’yardi.

Toshkentday shaharda, balki dunyoda
Yagona — hammadan go’zal edi qiz.
Chiqmasa ham telba orzum ro’yobga,
Bo’zlab qarshisiga cho’kkim keldi tiz!
Yigit… Ammo nega seni o’ylayman,
Hozir ham havasdan muzlaydi etim…
Men qorli bekatda vayron turgan shom
Sen mendan — hammadan baxtiyor eding.

* * *

U bog’da sen qolding –
Daraxtlar bilan.
Qushlar bilan qolding. Tushlaring bilan…
Yuragingdan meni aylading barham,
Qandaydir beqayg’u ishlaring bilan.
Begona mavzular suhbatida tang
So’zlaringda nega she’r yo’q? Bilmaysan.
Faqat qurib qolgan daraxtni ko’rsang,
Yig’laysan…
Negadir o’ksib yig’laysan.

* * *

Mudom tushlarimga kirar o’sha bog’:
Goh gullab kiradi,
Sarg’arib goho.
Dil g’ussa yukidan og’ir tortgan chog’,
Hatto hushimda ham bo’ladi paydo
Ko’zlarimni yumsam…
Ko’zimni yumsam,
Tuyaman olisdan bir o’tlig’ sasni –
Hanuz jo’rovozmi, u bog’ sen bilan,
U mensiz kuylashni unutganmasmi?

SHAMOL

Chopar shamol – tovonlari ho’l,
Chopar shamol – ming oyoq, ming qo’l –
Silkinadi har o’t, har daraxt.
Bu tulporga baribir o’ng-so’l,
Yo’lsizlik ham unga yo’ldir, yo’l –
Yo’qolmasa basdir harakat.

Dunyo botin tomirlarida
Harakatni tuyib – to’lg’onar,
Qancha mudroq jonlar uyg’onar.
Tiriklikning tadbirlarida
Bog’lariyu adirlariga
Qat-qat hayot ongi cho’lg’anar.

* * *

Jimjit o’ltiribman dunyo chetida,
Oltmishga kirganman. Charchog’im behad.
Zimillar falakning jabri etimda,
Og’rir suyagimda zamon bergan dard.

Jimjit o’ltiribman. So’zda yo’q matlab.
Notanish bilimga miyam to’ladir…
Endi, bu umrda bo’lmaydi yashab –
Yangi umr sari uchsa bo’ladir.
Orzuning ko’rinishlari

Orzu – ba’zan bu tarzda bo’ladi:
ko’nglingga yoqadigan avtomobil`, ko’p qavat imoratli uch-to’rt hovli, Ispaniyoda villa, Angliyodagi qadimiy saroy, shahzoda Ul`yams ishtirok etadigan bazm, kamida
uch-to’rt milliard yevro, “yaxta” deb atalgan maishat kemalar, jazmanlikka faqat “dunyoning eng go’zali” va hokazo.

Orzu – ba’zan bu tarzda ham bo’ladi:
Vatanni sevish, ozodlikka ishonish, haqiqatni tanish, bemalol yig’lash, hech bo’lmasa, bir bor bozorda o’ylanmay pul sarflash, yiqilganni suyash, kulging kelsa –
kulish, orzuning ortidan ketish, insofni har kun yaratib turish, faqat imonning gapiga ko’nish, halolni “halol”, haromni “harom” deyish va hokazo.

Orzu – yana bu tarzda ham bo’ladi:
bir parcha non,
bir parcha non,
bir parcha non,
bir parcha non…
Esingdan chiqmasin, orzu shu tarzda ham bo’ladi.
Shu tarzda ham…
Esingdan chiqmasin.

* * *

Na takalluf,
Na taassuf,
Na “oh”, na “uf” –
Bilmagaysan.

Na jismingda,
Na bismilda –
Ishq – tilsimda –
Tinmagaysan.

Betakrorsan,
Beqarorsan,
Bebahorsan –
Umring – kuzak.

Na tahrirga,
Na tasvirga,
Na taqdirga –
Sig’magaysan.

IQRORLIK

Dunyomi? Teatr! Iqrorman, iqror.
Xudoga topshirib jonimni ammo –
Sahnaga otilib chiqsam necha bor
Dunyo tushinsin deb, takroru takror
O’zimning rolimni etaman ijro.

Birovning aytgani menga qilmas kor:
Boshimga tushsa ham necha malomat –
Sahnaga otilib chiqsam necha bor,
Birovning yozgani bo’ladi bekor –
O’zimning rolimni o’ynayman faqat.

Ko’ksin changallaydi qancha rejissyor –
Qo’rqoq miyasiga qoni quyilgan –
Ammo menda yo’qdir zarra ixtiyor,
Rolimni yozmishdir azaldan jabbor,
Menga, “adashma” deb, faqat buyrilgan.

Dunyo nodon emas, sezib turibdi:
Qancha baxtu taxtim sahnada qurbon.
Taqdir qirmiz qonday izib turibdi,
Garchi tahdid bag’rim ezib turibdi,
Rolimni o’ynashga topaman imkon.

Qiziqchi emasman va yo taqlidchi –
Turfa qiyofadan yo’q menda rohat.
Ha, dunyo – teatr! Haqsan, tanqidchi!
Garchi hayotimga bu hol tahdidchi –
O’zimning rolimni o’ynayman faqat.

* * *

Qanday omon qolay?
Axir,
yurakdan
o’zimni tashlaganman,
yurakdan!..

RIVOYAT

Bu yo’l yolg’iz emas – uchga bo’lindi…
“Borsa, kelmas” oldi mening ko’nglimni.

Garchi “Borsa, kelar” ayladi imo,
Menga buyurmagan qaytmoqni xudo.

“YO kelar, yo kelmas” o’yindir mujmal,
Men birdan qismatni etmoqchiman hal.

Taqdirga tik qarash bandasin rasmi:
O’yla: “Borsa, kelmas” umrdir, asli…

* * *

Esingdami, dedi, ayol, shishadevor qahvaxona,
devorlarni yuvib turgan bahorgi yomg’ir,
yomg’irdan ham chiroyli oqqan musiqa?..
Ikkalamiz yuzma-yuz o’ltirgan edik,
o’rtamizda esa bir dona qizil gul,
bir dona qizil gul…
Esingdami?
Esimda, dedi, erkak,
mana, senga shishadevor qahvaxona,
mana, senga yomg’ir, mana, musiqa,
qarshingda o’tiribman, mana, yuzma-yuz,
o’rtamizda esa bir dona qizil gul…
Yo’q, dedi, ayol, eslagin, shishadevor qahvaxona,
shishadevor qahvaxona…
Bir marta eslagin!..

* * *

Nechun bizga devonalig’? –
Daraxtlikda sog’ bo’laylik.
Tanholigu begonalig’
Jondan o’tdi – bog’ bo’laylik.

Sening bilan barg ochayin,
Sening bilan gullab qolay.
Bu dunyodan qanday o’tib
Ketganimni bilmay qolay.

* * *

Odamlar aytganiga yurmadim,
Taqdirda turmoqni uqtirdim o’zimga:
Daraxt o’stirmadim, uy qurmadim,
She’r qurdim,
daraxtlar o’stirdim so’zimdan.

Davrlar to’foni tegramda beshafqat,
Qancha toshlarini boshimga urdi.
“Men ham odamman”, deb, takrorladim faqat –
So’zdan taqdir qurdim.

Olamga qaradim:
dunyo qavat-qavat –
Ana, yurak dunyo, ana, qorin dun…
Men oyoq tiradim:
or-nomus ham bir davlat –
Sha’n talashdim insonlar uchun.

Tuproqqa cho’ktirdim har bir so’zimni,
Har satrimni azobga taratdim…
“Biz ham odammiz”, deb,
to’rt taraf urdim o’zimni –
Dunyoga ko’ngil yaratdim.

Tangriga intildim takroru takror –
Har ilhomda yangicha tanishuv.
So’zdan taqdir qurdim,
kechir, parvardigor,
Qo’limdan kelgani shu,
qo’limdan kelgani shu…

* * *

Nafasingdan
o’zga
havo yo’q.

Qafasingdan
boshqa
ozodlik.

Yorug’lik yo’q
ko’zingdan boshqa.

Bor harakat –
senga intilish.
Barcha qaytish sendan –
o’limdir.

Sog’inchingdan
boshqa
yashash yo’q.

Hijroningdan boshqa
fojia.

Endi menga
vido ayt,
ketay –
takror-takror
aytib ismingni.

Tirikligim
faqat ismingda –

juda ko’pdir
ismingda
hayot..

OLTMISH IKKI YOSHIMNING MEZON OYI

Qanday ipak havo? Cho’lg’onsam bo’lar,
Yoki qushday uchsam, baliqday suzsam,
Yoxud tush ichinda uyg’onsam bo’lar,
O’zga dunyolarda to’lg’onsam bo’lar –
Magar hayot tarzin sarhadin buzsam.

Yashasam bo’ladi o’tgan kunlarda,
Kelajak damlarga yetsam bo’ladi,
Armonlar ortidan ketsam bo’ladi.
Jonim bismillikka tayyor! Munglarda
Dunyoni bitta she’r etsam bo’ladi.

Mezonlar havoda uchadi behol,
Mungranib-mungranib bo’zlaydi ko’ngil.
So’zsiz bir so’zlarni so’zlaydi ko’ngil.
Ne oydir? Ne fasl? Ne erur bu hol? –
Qaytmoqmas, ketmoqni istaydi ko’ngil.

Qismat yetib keldi qaysi joylarga,
Boshga neki tushar – afg’oni yo’qdir?
Ko’ngil boshlab borar meni qaylarga? –
Bu damda ko’ngilning poyoni yo’qdir.

017

(Tashriflar: umumiy 149, bugungi 1)

Izoh qoldiring