10 — Таниқли рус адиби Борис Пастернак таваллуд топган кун
Мен узоқ йиллар Борис Пастернакнинг айрим шеърларини ўзбек тилига таржима қилишга уринганман. Неча маротиба кучим етмаётганини сезиб, нафас бағишлайдиган лаҳза ва илҳомнинг вақти-соатини кутганман. Айниқса шоирнинг «Қиш кечаси» шеъри таржимасини юзлаб карра қоралаганман десам, ишонаверинг. Фақат шу йил қиш кечаларининг бирида иш столим устида шам ёқиб, оқ қоғозга эгилишим билан керакли оҳанг қуйилиб келди.
Davomini o'qish




Устоз Усмон Азим анча йиллар олдин эътироф этганидек, ўзбек адабиётининг шундай заҳматкаш фидойилари борки, улар умрларини пойтахтдан олис манзилларда кечаю кундуз миллат дардини англашга, ифодалашга бағишлаб яшайдилар. Ана шундай ижодкорлардан бири Абдулҳамид Пардаевдир…
Бир даврада Йўлдош Эшбек “Бойчибор”ни ўқиди. Унинг ички наърасида қиличлар жаранги-ю, туёқлар дупури бор эди. Йўлдош Эшбекнинг мағрур, туриши, алпкелбатлиги, кўзини камон тортган жангчидай бироз юмиб шеър ўқиши ўз йўлига, Йўлдош Эшбекнинг ичида занжирни узолмай Алпомиш қамалиб қолгандай эди. Шеър тугагач ёнимда ўтирган Мухтор:

Шеърларини юборган шоир укам ўзи ҳақида қуйидагиларни ёзибди: Мен Исломбек Мирзақулов 2003-йил, 12-июнда Қашқадарё вилоятининг, Деҳқонобод туманида туғилганман. 15-16 ёшлигимдан шеър, ҳикоя, (драбллар) ёзиб турар эдим. Ўқимайман, қурилишда ишлайман…»
“Суюнчи” лойиҳасининг 10-сони Ўзбекистон халқ шоири Хуршид Давроннинг “Танланган асарлар” китобига бағишланди. 