G’ulom Fathiddin. She’rlar.

033Чеҳрасидан табассум аримайдиган одамлар бўлади. Ана шундай инсонлардан бири — шоир Ғулом Фатҳиддин. Шу сабаб бўлса керак, унинг шеърлари ичида чироқ ёниб тургандай, ўқисанг, кўнглинг равшанлашади. У ҳиссиётларини табассуми билан яширмайди, аксинча, қалбингиздаги ҳисларни ёритиб,уйғотади. Шоир шеърлари Риштон кулоллари яратган санъат асарларидаги ранглардек табиатдан меҳр олганини сезиб турасан.
Таниқли олим Иброҳим Ғафуров таъбири билан айтганда, Ғулом Фатҳиддин – ҳисссиёт шоири, ҳиссиёт эса ҳаёт ва унинг ранг-баранг таассуротлари билан доим туташ.

Хуршид Даврон

029
Ғулом Фатҳиддин
ШЕЪРЛАР
077

МУҲАББАТ ЗАНЖИРИ

Ўзингдан бошладим, бари Ўзингдан,
Сенинг каломингдан, Сенинг сўзингдан.

Бу ёруғ дунёга йўлладинг, Аллоҳ,
Азобда синадинг, қўлладинг, Аллоҳ.

Қалбан иқрор бўлиб, қилурман сажда,
Каломинг, оятинг – бизларга мужда.

Мен Сенинг олдингда хасман, басирман,
Сен берган туйғуга, ҳисга асирман.

Тобеман Сен берган юракка, жонга,
Умр деган онга, ақлу имонга.

Боқиб бу замонга, давру давронга
Хиёнат этдимми аҳду паймонга?

Бўлсам-да ишқингга сомеъ, занжирбанд,
Дунёга меҳримни қўйдимми баланд?

Боқмасдан маъшуқа ҳинду холига,
Ҳирс қўйдимми, ё Раб, дунё молига?

Йўқ, ахир, Ўзингга бандаман, қулман,
Занжирларинг сирли, ғулларинг гулдан.

Юрак томирларим, ақлу ардоғим –
Қулчилик бобида қисмат арқоғим.

Берган муҳаббатинг, ҳар лаҳза, онинг –
Юрагим боғланган нурли арқонинг.

Башар дарахтида оддий меваман,
Сен берган Ватанни – юртни севаман.

Сен шошмай, тобора чирмаб, боғлайсан,
Ёмғир сувларида ювиб, доғлайсан.

Боқмангиз лаб буриб ифтихоримга,
Ўзимни топширсам ихтиёрига.

Кўринг, мен ошиқни, қулни, занжини,
Бўйнимда муҳаббат ранжи, занжири.

Шу ишқсиз одаммас – тупроқман, кулман,
Шу ишқ тарк айласа, йўқман, бир пулман.

Шукр, мен ошиқман, вайронам – гулшан,
Лайлимсан, Мажнунман, Сен – Шоҳ, мен – қулман.

Шу буюк ишқимни адо этмагин,
Севгим занжиридан жудо этмагин.

Ишқи йўқ каслардан асра, бер паноҳ,
Жамолинг нурини ёр айла, Аллоҳ!

Омин! Охиратда Ўзинг хор этма,
Имон бер, юзингга бизни зор этма.

ЭЙ ДЎСТ

Раво кўрдинг ўзингга меҳру вафони, эй дўст,
Бизга эса беадад жавру жафони, эй дўст.

Роҳату фароғатда ўтар умринг хотиржам,
Оқибати ёмондир кайфу сафонинг, эй дўст.

Ташла назар улусга, дилларга бўлгин ҳамдард,
Олгил, ғариб етимдан хайру дуони, эй дўст.

Кўрсам эдим сенда мен арзу самода тенгсиз
Шашти баланд, жаҳди зўр марди Худони, эй дўст.

Кимки дилда ёри бор, бўлғай ғолиб, бахтиёр,
Шукру тавба тахтидир, бил, бу нидони, эй дўст.

Келур бир кун сўроқлаб: “Тўрт оёқли чўбин от”,
Кетар чоғинг унутма, ўйла видони, эй дўст.

Бу қўналға дунёда ўтди не-не инсонлар,
Душман билиб ўзига кибру ҳавони, эй дўст.

Кўз-кўзладинг зарингни, менга гардча қадри йўқ,
Тинглаб ушбу навони, англа Аллоҳни, эй дўст.

ИЛТИЖО

Кўнгил, учгил фалакларга, салом айтгил малакларга,
Малойиклар билан сирлаш, назар солма бўлакларга.

Ҳузурига етиб боргач, арзим айтгил ўшал ёрга,
– Бир боқсанг, на бўлғай? – де, ишқ йўлида ҳалакларга.

Қолиб кетма у ёқларда, жавоб келтир жафокордан,
Кутиб мужда, умид тушгай хазон янглиғ йўлакларга.

Сўнгакларда ғалат оғриқ, билакларда мажол йўқдир,
Қараб қўйса, гуноҳ бўлмас фақат дийдор керакларга.

Руҳи равон – пароканда, дўзах ўти ёнар танда,
Замин отлиғ бу ватанда паноҳ борму юракларга?

Кўнгил, учгил фалакларга, салом айтгил малакларга,
Ижобат навбати етгай қачон бизнинг тилакларга?!

Кўнгилнинг ихтиёрини – бериб ёр ихтиёрига,
Ғулом-о, тўй жамолига боқиб гулу чечакларга.

Кўнгил, учгил фалакларга…

ЛОЛА САЙЛИ

Лола сайли эди, хушҳол чечаклар
Саболарга кўксин тутган бир замон.
Юзимга йиқилди – қора, хушбўй зар,
Сочларинг ортида йиғлади осмон.

Адир қучоғида чеврилди шамол,
Замин титраб учди коинот томон.
Бирдан тўнкарилиб тоғлар тескари,
Кўзинг денгизига йиқилди осмон.

Уйғонган лоладек қаддингни тиклаб,
Кўз тикдинг кўзимга сирли ва пинҳон.
Шу маҳал уялиб, мени ҳам олиб,
Кўзларинг қаърига беркинди жаҳон.

ФУРСАТ

Чирт узилиб йўлакка секин
Қулаб тушди сарғайган япроқ.
Кўринади юзида унинг
Ўтаётган фурсатим яққол.

Буғдойдек бир митти куртакни
Қолдиради новдада хазон.
Эзғиланган сари фурсатим
Улғаяди қалбимда Армон.

У ўсади жимликни бузиб
Гулламасдан тугади мева.
Сўнг бағрингга киради сузиб
Фурсатимдан йўнилган кема.

ҚИЗ

Зилол сувга тушини айтар,
Қиз кўзасин қучиб, энтикиб.
Булоқ эса бижирлаб кетар:
“Сеникийди, бўлди меники!”

Ҳамдардидан ранжиган гўзал –
Йўқотади бир дам ҳушини.
Олиб кетар уйига қайта
Қиз – кўзалар тўла тушини.

ЧОРРАҲАДА

Гуноҳ қилиш мумкин экан-да,
Агар уни сезмаса ҳеч ким.
Бундай хуфия – сирпанчиқ йўлнинг
Роҳатидан ошкора кечдим!

Жазолайди, қилмасдан карам,
Барчасининг ёлғиз шоҳиди –
Кўкракдаги бешафқат ҳакам –
Бу дунёнинг энг одил шоҳи.

Юрган йўлим ўзингга аён,
Дилим, барин хушлаб турибсан.
Айтгил, қайга борайлик эй, жон,
Нега лабинг тишлаб турибсан?

ШЕЪР

Ҳозир пайқаб қолдим бир мўъжизани,
Менга осудалик, ёлғизлик керак.
Қўлим фақат ёзиб турибди, холос,
Шеърларимни айтиб турибди юрак.

МЎЪЖИЗА

Ҳофиз соз чертади, давра қалқади,
Уйғониб кетади минг йиллик журъат.
Бу дунё кўзингда кўпчиб балқади,
Эй зилол – болалик, эй маъюс суврат.

Ҳофиз куйлай бошлар… Онанг этагин
Зарб билан босасан қайноқ кўзингга.
Жигарим, гўдагим – олам – эртагинг,
Лопиллар, лол қотар, кирмас сўзингга.

Ҳофиз авжга чиқар, кўзинг ўнгида –
Чарху фалак бўлиб айланар толлар.
Ранго-ранг оламинг айланар ўнгиб,
Айланар дала-ю хотинлар, чоллар.

Ҳофиз нола қилар, кўз тикиб сенга,
Чорлайди кўксига санчиб аламни:
– Эй болам, мўъжиза кўрсатгин менга,
Сен ҳам бир айлантир энди Оламни.

УМР МАЗМУНИ
(ҳазил)

–Ҳўв, кампир! Бўл, қара, топиб бер тезроқ,
Қани? Ер ютдими? Қайга кетди-я?!
– Чоли тушмагур-эй, гулдай умримиз
Носқовоқни излаб ўтиб кетди-я…

1945 ЙИЛ МАНЗАРАСИи

Шукрким, жаҳаннам оғзидан қайтдим,
Тирилгани келдим ҳузурингизга.
Мурдасин орқалаб юрган одамга,
Болалар, йиғлашни ўргатинг!
Кулишни ўргатинг, болалар, менга!
Ўргатинг азамат жангчига
Ёғоч оёқларда чопишни…

* * *

Ҳеч қачон Ватандан кетмадим йироқ,
Бироқ фазоларни кезди хаёлим.
Битиклар бағрида севги ва фироқ,
Қалбимни қийнарди чексиз саволим.

Жаҳон булбуллари навосин тинглаб,
Фараҳ иқлимида қайғумни эздим.
Аҳли башар дарди, ғамини англаб,
Меҳр, дўстлик – нажот эканин сездим.

ЭНГ СОДДА КАШФИЁТ

Осмонга қараб қувониб чопдим,
Тиришдим – англадим, изладим – топдим,
Титраб турган қўҳна дунё оёғи
Кўксимизда турар жуда омонат.
Ўша товон таги бўшлиқ бўлмасин,
Ўша товон тойса – бўлар қиёмат.
Қаранг, Мен Ер шари измида эмас,
Ер шари яшаркан менинг қўлимда.
Бугуни, эртаси – бор-йўқ қисмати
Боғлиқ экан юрган йўлимга.
Осмонга қараб энтикиб чопдим
Бақирдим: – Англадим! Қичқирдим: – Топдим!
– Виждонни асрайлик! Қулаб кетмасин,
Ер шари йўқотиб таянч нуқтасин.

ҚАЙТИШ

Мана, ҳузурингга отландим, яна.
Яна қайтаяпман,
қўлларим бўм-бўш.
Бу гал, ҳатто, гул ололмадим,
ололмадим бирорта совға.
Бу гал, сенга
олиб бормоқдаман ўзимни зўрға….

Мана, ҳузурингга бораяпман, яна…

ТЎРТ ФАСЛ ҲАҚИДА БЕШ ШЕЪР

I

Қайдасан?
Қайдасан,
баҳор?
Сен-ла учрашмоққа
сени кўрмоққа –
жуда олис,
жуда мушкул йўл босиб келдим:
бу ерларга,
бу кунларга…
Наҳот, мен шошилдим?
Наҳот, кечикдим?

II

Атрофда шовуллар қадимий мавзу,
Шовуллар қадрдон саратон фасли.
Гўё, завқу жўшган шўх қиз – Наврўзнинг
Гўзал сиймосида жўшар сармастлик.

Тобора ўт қалар замин бағрига
Меҳри жўшиб кетган қуёш кўзлари.
Туришар лабида осилиб, зўрға
Мевали дарахтнинг рангли сўзлари.

Такрор этавериб, тегар жиғингга
Бойқуш совуқ куйни, нохуш навони.
Фақат ёз айтмоқда ўз қўшиғини,
Бу қўшиқ баҳорнинг руҳий давоми.

III

Титраб кетди мен суянган тол,
Қотиб қолди кўзимда юлдуз.
Аҳволимга боққанича лол,
Милтирайди сўнаётган кўз.

Фикрим ўқиб, жимирлар барглар,
Шох сесканиб ўгрилар майин.
Чекинар ой саросимида,
Тик боқмоққа ботинолмайин.

IV

Юзига сим тўр тутган
Шинам уйнинг дарчаси.
Тун лабида қимтинар
Ойнинг сўнгги парчаси.

Юлдузлар нола чекар
Деразадан йироғда.
Ўртаниб кезар бедор
Куз кимсасиз бу боғда.

Ёмғирлар томчилайди,
Гоҳ барг қулар ўксиниб.
Яшолмас энди улар
Шамолларга бўйсуниб.

V

Меҳмонхона деразасини
Зириллатар кулги жаранги.
Аёзларда ётар исиниб
Ўжар қишнинг шоҳона ранги.

Ҳансирайди сулув тасвирлар
Оқ туманлар пинжига кириб.
Муздан кулоҳ кийган қасрлар
Адашади мен билан юриб.

Шоҳи ниқоб тортган юзига
Умид янглиғ жабр тортган бахт
Чақиради имлаб ёнига
Оппоқ байроқ кўтарган дарахт.

Унутилган ўтларда ёниб,
Тугун каби туйилар қоним.
Айт, қайларга кетяпмиз, жоним,
Ухлаб ётган баҳорни олиб?

ТАРЖИМАЛАР

Ҳенрих ҲЕЙНЕ
СИРЛИ ХАВОТИР

Ҳаловатсиз денгиз қўйнида
Титрайди ой акси қалтираб.
Ўзи эса мусаффо йўлдан
Жим сузади манзилга қараб.

Эй, севгилим, сенинг йўлинг ҳам,
Шундай сокин ва мусаффодир.
Бироқ титрар қалбда қиёфанг,
Чунки унда сирли хавотир.

Александр БЛОК
ҲАЁТ ЗАВҚИ
В.Пястга

Май – бешафқат, ойдин тунлари билан,
Эшикда тўхтовсиз чорлов: – Чиқа қол!
Елкалар ортида зангори туман,
Олдинда ҳалокат – билгисиз иқбол.

Кўкси мижиғланган гулларга тўла
Фаҳмсиз санамлар боқар лоқайд, лол.
Уйғон! Мени қиличлар-ла тил!
Эҳтирослардан қутқар, озод қил!

Сўлим ўтлоқ бўйлаб, рақс тушиб, куйлаб,
Жўшқин давра билан кезмоқ – қандай соз!
Май ичиб, ёқимтой дўст ила қувнаб,
Бежирим гулчамбар тузиб кўнгил ёз!

Нотаниш қизларга гуллар тарқатиб,
Ёниб, куйиб, бахтиёр ҳолдан той бехос!
Энг яхшиси, оғир омоч ортидан –
Тонгги шудринг бўйлаб кезмоқ жуда соз!

Риштон

09

    Chehrasidan tabassum arimaydigan odamlar bo’ladi. Ana shunday insonlardan biri — shoir G’ulom Fathiddin. Shu sabab bo’lsa kerak, uning she’rlari ichida chiroq yonib turganday, o’qisang, ko’ngling ravshanlashadi. U hissiyotlarini tabassumi bilan yashirmaydi, aksincha, qalbingizdagi hislarni yoritib,uyg’otadi. Shoir she’rlari Rishton kulollari yaratgan san’at asarlaridagi ranglardek tabiatdan mehr olganini sezib turasan.Taniqli olim Ibrohim G’afurov ta’biri bilan aytganda, G’ulom Fathiddin – hisssiyot shoiri, hissiyot esa hayot va uning rang-barang taassurotlari bilan doim  tutash.

Xurshid Davron

029
G’ulom Fathiddin
SHE’RLAR
077

MUHABBAT ZANJIRI

O’zingdan boshladim, bari O’zingdan,
Sening kalomingdan, Sening so’zingdan.

Bu yorug’ dunyoga yo’llading, Alloh,
Azobda sinading, qo’llading, Alloh.

Qalban iqror bo’lib, qilurman sajda,
Kaloming, oyating – bizlarga mujda.

Men Sening oldingda xasman, basirman,
Sen bergan tuyg’uga, hisga asirman.

Tobeman Sen bergan yurakka, jonga,
Umr degan onga, aqlu imonga.

Boqib bu zamonga, davru davronga
Xiyonat etdimmi ahdu paymonga?

Bo’lsam-da ishqingga some’, zanjirband,
Dunyoga mehrimni qo’ydimmi baland?

Boqmasdan ma’shuqa hindu xoliga,
Hirs qo’ydimmi, yo Rab, dunyo moliga?

Yo’q, axir, O’zingga bandaman, qulman,
Zanjirlaring sirli, g’ullaring guldan.

Yurak tomirlarim, aqlu ardog’im –
Qulchilik bobida qismat arqog’im.

Bergan muhabbating, har lahza, oning –
Yuragim bog’langan nurli arqoning.

Bashar daraxtida oddiy mevaman,
Sen bergan Vatanni – yurtni sevaman.

Sen shoshmay, tobora chirmab, bog’laysan,
Yomg’ir suvlarida yuvib, dog’laysan.

Boqmangiz lab burib iftixorimga,
O’zimni topshirsam ixtiyoriga.

Ko’ring, men oshiqni, qulni, zanjini,
Bo’ynimda muhabbat ranji, zanjiri.

Shu ishqsiz odammas – tuproqman, kulman,
Shu ishq tark aylasa, yo’qman, bir pulman.

Shukr, men oshiqman, vayronam – gulshan,
Laylimsan, Majnunman, Sen – Shoh, men – qulman.

Shu buyuk ishqimni ado etmagin,
Sevgim zanjiridan judo etmagin.

Ishqi yo’q kaslardan asra, ber panoh,
Jamoling nurini yor ayla, Alloh!

Omin! Oxiratda O’zing xor etma,
Imon ber, yuzingga bizni zor etma.

EY DO’ST

Ravo ko’rding o’zingga mehru vafoni, ey do’st,
Bizga esa beadad javru jafoni, ey do’st.

Rohatu farog’atda o’tar umring xotirjam,
Oqibati yomondir kayfu safoning, ey do’st.

Tashla nazar ulusga, dillarga bo’lgin hamdard,
Olgil, g’arib yetimdan xayru duoni, ey do’st.

Ko’rsam edim senda men arzu samoda tengsiz
Shashti baland, jahdi zo’r mardi Xudoni, ey do’st.

Kimki dilda yori bor, bo’lg’ay g’olib, baxtiyor,
Shukru tavba taxtidir, bil, bu nidoni, ey do’st.

Kelur bir kun so’roqlab: “To’rt oyoqli cho’bin ot”,
Ketar chog’ing unutma, o’yla vidoni, ey do’st.

Bu qo’nalg’a dunyoda o’tdi ne-ne insonlar,
Dushman bilib o’ziga kibru havoni, ey do’st.

Ko’z-ko’zlading zaringni, menga gardcha qadri yo’q,
Tinglab ushbu navoni, angla Allohni, ey do’st.

ILTIJO

Ko’ngil, uchgil falaklarga, salom aytgil malaklarga,
Maloyiklar bilan sirlash, nazar solma bo’laklarga.

Huzuriga yetib borgach, arzim aytgil o’shal yorga,
– Bir boqsang, na bo’lg’ay? – de, ishq yo’lida halaklarga.

Qolib ketma u yoqlarda, javob keltir jafokordan,
Kutib mujda, umid tushgay xazon yanglig’ yo’laklarga.

So’ngaklarda g’alat og’riq, bilaklarda majol yo’qdir,
Qarab qo’ysa, gunoh bo’lmas faqat diydor keraklarga.

Ruhi ravon – parokanda, do’zax o’ti yonar tanda,
Zamin otlig’ bu vatanda panoh bormu yuraklarga?

Ko’ngil, uchgil falaklarga, salom aytgil malaklarga,
Ijobat navbati yetgay qachon bizning tilaklarga?!

Ko’ngilning ixtiyorini – berib yor ixtiyoriga,
G’ulom-o, to’y jamoliga boqib gulu chechaklarga.

Ko’ngil, uchgil falaklarga…

LOLA SAYLI

Lola sayli edi, xushhol chechaklar
Sabolarga ko’ksin tutgan bir zamon.
Yuzimga yiqildi – qora, xushbo’y zar,
Sochlaring ortida yig’ladi osmon.

Adir quchog’ida chevrildi shamol,
Zamin titrab uchdi koinot tomon.
Birdan to’nkarilib tog’lar teskari,
Ko’zing dengiziga yiqildi osmon.

Uyg’ongan loladek qaddingni tiklab,
Ko’z tikding ko’zimga sirli va pinhon.
Shu mahal uyalib, meni ham olib,
Ko’zlaring qa’riga berkindi jahon.

FURSAT

Chirt uzilib yo’lakka sekin
Qulab tushdi sarg’aygan yaproq.
Ko’rinadi yuzida uning
O’tayotgan fursatim yaqqol.

Bug’doydek bir mitti kurtakni
Qoldiradi novdada xazon.
Ezg’ilangan sari fursatim
Ulg’ayadi qalbimda Armon.

U o’sadi jimlikni buzib
Gullamasdan tugadi meva.
So’ng bag’ringga kiradi suzib
Fursatimdan yo’nilgan kema.

QIZ

Zilol suvga tushini aytar,
Qiz ko’zasin quchib, entikib.
Buloq esa bijirlab ketar:
“Senikiydi, bo’ldi meniki!”

Hamdardidan ranjigan go’zal –
Yo’qotadi bir dam hushini.
Olib ketar uyiga qayta
Qiz – ko’zalar to’la tushini.

CHORRAHADA

Gunoh qilish mumkin ekan-da,
Agar uni sezmasa hech kim.
Bunday xufiya – sirpanchiq yo’lning
Rohatidan oshkora kechdim!

Jazolaydi, qilmasdan karam,
Barchasining yolg’iz shohidi –
Ko’krakdagi beshafqat hakam –
Bu dunyoning eng odil shohi.

Yurgan yo’lim o’zingga ayon,
Dilim, barin xushlab turibsan.
Aytgil, qayga boraylik ey, jon,
Nega labing tishlab turibsan?

SHE’R

Hozir payqab qoldim bir mo»jizani,
Menga osudalik, yolg’izlik kerak.
Qo’lim faqat yozib turibdi, xolos,
She’rlarimni aytib turibdi yurak.

MO»JIZA

Hofiz soz chertadi, davra qalqadi,
Uyg’onib ketadi ming yillik jur’at.
Bu dunyo ko’zingda ko’pchib balqadi,
Ey zilol – bolalik, ey ma’yus suvrat.

Hofiz kuylay boshlar… Onang etagin
Zarb bilan bosasan qaynoq ko’zingga.
Jigarim, go’dagim – olam – ertaging,
Lopillar, lol qotar, kirmas so’zingga.

Hofiz avjga chiqar, ko’zing o’ngida –
Charxu falak bo’lib aylanar tollar.
Rango-rang olaming aylanar o’ngib,
Aylanar dala-yu xotinlar, chollar.

Hofiz nola qilar, ko’z tikib senga,
Chorlaydi ko’ksiga sanchib alamni:
– Ey bolam, mo»jiza ko’rsatgin menga,
Sen ham bir aylantir endi Olamni.

UMR MAZMUNI
(hazil)

–Ho’v, kampir! Bo’l, qara, topib ber tezroq,
Qani? Yer yutdimi? Qayga ketdi-ya?!
– Choli tushmagur-ey, gulday umrimiz
Nosqovoqni izlab o’tib ketdi-ya…

1945 YIL MANZARASIi

Shukrkim, jahannam og’zidan qaytdim,
Tirilgani keldim huzuringizga.
Murdasin orqalab yurgan odamga,
Bolalar, yig’lashni o’rgating!
Kulishni o’rgating, bolalar, menga!
O’rgating azamat jangchiga
Yog’och oyoqlarda chopishni…

* * *

Hech qachon Vatandan ketmadim yiroq,
Biroq fazolarni kezdi xayolim.
Bitiklar bag’rida sevgi va firoq,
Qalbimni qiynardi cheksiz savolim.

Jahon bulbullari navosin tinglab,
Farah iqlimida qayg’umni ezdim.
Ahli bashar dardi, g’amini anglab,
Mehr, do’stlik – najot ekanin sezdim.

ENG SODDA KASHFIYOT

Osmonga qarab quvonib chopdim,
Tirishdim – angladim, izladim – topdim,
Titrab turgan qo’hna dunyo oyog’i
Ko’ksimizda turar juda omonat.
O’sha tovon tagi bo’shliq bo’lmasin,
O’sha tovon toysa – bo’lar qiyomat.
Qarang, Men Yer shari izmida emas,
Yer shari yasharkan mening qo’limda.
Buguni, ertasi – bor-yo’q qismati
Bog’liq ekan yurgan yo’limga.
Osmonga qarab entikib chopdim
Baqirdim: – Angladim! Qichqirdim: – Topdim!
– Vijdonni asraylik! Qulab ketmasin,
Yer shari yo’qotib tayanch nuqtasin.

QAYTISH

Mana, huzuringga otlandim, yana.
Yana qaytayapman,
qo’llarim bo’m-bo’sh.
Bu gal, hatto, gul ololmadim,
ololmadim birorta sovg’a.
Bu gal, senga
olib bormoqdaman o’zimni zo’rg’a….

Mana, huzuringga borayapman, yana…

TO’RT FASL HAQIDA BESH SHE’R

I

Qaydasan?
Qaydasan,
bahor?
Sen-la uchrashmoqqa
seni ko’rmoqqa –
juda olis,
juda mushkul yo’l bosib keldim:
bu yerlarga,
bu kunlarga…
Nahot, men shoshildim?
Nahot, kechikdim?

II

Atrofda shovullar qadimiy mavzu,
Shovullar qadrdon saraton fasli.
Go’yo, zavqu jo’shgan sho’x qiz – Navro’zning
Go’zal siymosida jo’shar sarmastlik.

Tobora o’t qalar zamin bag’riga
Mehri jo’shib ketgan quyosh ko’zlari.
Turishar labida osilib, zo’rg’a
Mevali daraxtning rangli so’zlari.

Takror etaverib, tegar jig’ingga
Boyqush sovuq kuyni, noxush navoni.
Faqat yoz aytmoqda o’z qo’shig’ini,
Bu qo’shiq bahorning ruhiy davomi.

III

Titrab ketdi men suyangan tol,
Qotib qoldi ko’zimda yulduz.
Ahvolimga boqqanicha lol,
Miltiraydi so’nayotgan ko’z.

Fikrim o’qib, jimirlar barglar,
Shox seskanib o’grilar mayin.
Chekinar oy sarosimida,
Tik boqmoqqa botinolmayin.

IV

Yuziga sim to’r tutgan
Shinam uyning darchasi.
Tun labida qimtinar
Oyning so’nggi parchasi.

Yulduzlar nola chekar
Derazadan yirog’da.
O’rtanib kezar bedor
Kuz kimsasiz bu bog’da.

Yomg’irlar tomchilaydi,
Goh barg qular o’ksinib.
Yasholmas endi ular
Shamollarga bo’ysunib.

V

Mehmonxona derazasini
Zirillatar kulgi jarangi.
Ayozlarda yotar isinib
O’jar qishning shohona rangi.

Hansiraydi suluv tasvirlar
Oq tumanlar pinjiga kirib.
Muzdan kuloh kiygan qasrlar
Adashadi men bilan yurib.

Shohi niqob tortgan yuziga
Umid yanglig’ jabr tortgan baxt
Chaqiradi imlab yoniga
Oppoq bayroq ko’targan daraxt.

Unutilgan o’tlarda yonib,
Tugun kabi tuyilar qonim.
Ayt, qaylarga ketyapmiz, jonim,
Uxlab yotgan bahorni olib?

TARJIMALAR

Henrix HEYNE
SIRLI XAVOTIR

Halovatsiz dengiz qo’ynida
Titraydi oy aksi qaltirab.
O’zi esa musaffo yo’ldan
Jim suzadi manzilga qarab.

Ey, sevgilim, sening yo’ling ham,
Shunday sokin va musaffodir.
Biroq titrar qalbda qiyofang,
Chunki unda sirli xavotir.

Aleksandr BLOK
HAYOT ZAVQI
V.Pyastga

May – beshafqat, oydin tunlari bilan,
Eshikda to’xtovsiz chorlov: – Chiqa qol!
Yelkalar ortida zangori tuman,
Oldinda halokat – bilgisiz iqbol.

Ko’ksi mijig’langan gullarga to’la
Fahmsiz sanamlar boqar loqayd, lol.
Uyg’on! Meni qilichlar-la til!
Ehtiroslardan qutqar, ozod qil!

So’lim o’tloq bo’ylab, raqs tushib, kuylab,
Jo’shqin davra bilan kezmoq – qanday soz!
May ichib, yoqimtoy do’st ila quvnab,
Bejirim gulchambar tuzib ko’ngil yoz!

Notanish qizlarga gullar tarqatib,
Yonib, kuyib, baxtiyor holdan toy bexos!
Eng yaxshisi, og’ir omoch ortidan –
Tonggi shudring bo’ylab kezmoq juda soz!

09

(Tashriflar: umumiy 51, bugungi 1)

Izoh qoldiring