Yo’ldosh Eshbek. She’rlar

0561 сентябрь — таниқли шоир Йўлдош Эшбекни 65 ёшга тўлиши билан самимий қутлаймиз.

Олдингиздан икки йўл чиқди, дейлик. Ўнгга дегани – илҳом бўлди. Бу – оддий одамларга узатилган ички илҳом. Ижодкор илҳомида эса ҳол ва маъно бирлашади. Ижодкорнинг ички олами фаоллашади, тезлашади, хуш туйғулар лаззати тиғизлашади, фикр ва маънолар қуйилади, ижодкор тоқат қилиб бўлмас гўзал ҳолга кириб қолади. Ва анормал ҳолда нормал ва ҳатто комил бир ишни адо этади. Бу ҳолатни сўфийнинг жазба ҳолига ўхшатиш мумкин. Илҳом, ишқ, жазба жўш уриб инсон кўнглида кучайганда, оромбахш азоблар ёки азоббахш оромлар орқали чўққига кўтарилади (Йўлдош Эшбекнинг «Илҳом нима?» саволига берган жавоби).

Йўлдош ЭШБЕК
ШЕЪРЛАР
045

   Йўлдош Эшбек 1950 йил 1 сентябрда Самарқанд вилояти, Иштихон туманида таваллуд топган. ТошДУнинг филология факультетини тугатган (1977). Дастлабки шеърлар тўплами — «Соғиниб яшайман» (1981). «Юксак дарахтлар» (1985), «Мовий турналар» (1987), «Яхшиликка қарайман» (1988), «Дарахтлар эртаги» (1989), «Ҳаёт чечаги» (1990), «Мангу масофа» (1991) каби шеърий тўпламлари нашр этилган. Имом Ғаззолийнинг «Эй фарзанд», Аҳмад Лутфийнинг «Ўгай она», «Ҳазрати Али», Фотима Темурнинг «Кўнгил дўстлари» («Тазкират ул-авлиё»), Амина Шанк ўғлининг «Виждон азоби»ни ҳамда Ўлжас Сулаймон («Сопол китоб») ва бошқа адибларнинг асарларини ўзбек тилига таржима қилган. «Шуҳрат» медали билан тақдирланган (1998).

045

СЕН ДЕБ ЧОПГАНДИМ

Адирлар йўлларга очган бағрини,
Йўллар01
адирларга
санчилиб қолган.
Мен сени эслайман бир оз оғриниб,
Бир оз табассумим…
янчилиб қолар.
Сени шу йўлларда бахтим, дегандим,
Сен сари дарёдай тўлиб оққандим.
Чечаклар таққандим…
бахт хаёлига,
Бугун бахт олдида ноҳақ оқландинг.
Мен ўзим бузаман бугун қабримни,
Кўп вазмин бузаман,
Чиқаман ёриб.
Сабримни ютаман.
Тишда тутаман
Ва сени ўрнимга қўяман ҳориб.
Сен эса қандайдир бахтлар қўйнида,
Ўзингча шодумон,
Ўзингча тирик.
Ўзимча бахтиёр мен ҳам ўйимда,
Ўзимнинг қайғумга мен ўзим шерик.
Мен янгроқ йўлларда шодумон унсиз,
Йиллаб ва асрлаб сенга чопгандим.
Адирлар сингари поёнсиз,сўнгсиз
Қалбимни очгандим,
Сенга очгандим.
Аччиқда қарғамай ишқни-сағирни,
Қисматим бир бахтли тоқатда толган.
…Адирлар йўлларга очган бағрини,
Йўллар
адирларга
санчилиб қолган.

ШУНДАЙ ГЎЗАЛСАНКИ…

Мен сенга тикилиб туриб юзма-юз,
Энг ёруғ сўзимни айтмоғим керак.
Бироқ бу журъатсиз кўнглимда ҳануз
Ёнган азобларим…куймаган юрак!
Қаторларда елдим сен сари шитоб,
Учоқларда учдим сарсари,сарсон.
Дилимда қанчалар айладим хитоб:
«Мен сени севаман! Сенсизман,ишон!»
Алпомишдан кучли,Фарҳоддан баланд
Бир зотни изларми сенинг кўзларинг.
Шу хаёл қайлардан келмишдир,бадбахт!
Букилиб-букилиб кетар тизларим!
Бир сурат чизилар дилингда ҳар кун-
Энг маъюс ,энг гўзал,покиза бир зот.
Бахтиёр чеҳрамни қопламишдир хун,
Ёнингга бир боқиб қўймайсан наҳот!
Шундай нозиксанки,шунчалар гўзал,
Ўйласам,энтикиб қалқинаман жим,
Беш аср нарида оҳ урар ғазал:
Султонлар осийдир…гадолар муслим!
Боқиб сўнгсиз тунлар хаёл қаърига-
Тиз чўкиб,тўлғониб,тик туриб ярим;
Шундай босаманки сени бағримга…
Қисирлаб синади қобирғаларим!

ДАЛА БЎЙЛАБ…

Дала бўйлаб бораман тоққа,
оёғим суғуриб тоза лойлардан,
бир наво келади мунгли, қалтираб,
бир хабар келтирар гўзал жойлардан.

Бир қушча сайрайди бутоққа қўниб,
тумшуғи чўғ каби, теграси нурдир,
атроф қотиб қолган, гўёки тўниб,
қушча куйлаётган дамида ҳурдир!

Ёмғир тиниб қолган, ёмғирдан сўнгги
мусаффо оламга ярашади куй,
олам англай олмас тушими, ўнгги,
ё бу куй дунёга яп-янги бир уй!

ШЕР

гоҳо овулга келарди яқин,
тан-жонида шиддат, кўзида чақин,
зарар келтирмасди асло инсонга,
кетарди айланиб тоғлар томонга.
ойга қараб чўққиларда чопинарди,
ўйнар эди, қувнар эди, талпинарди,
бир номард ўқ нуқта қўйди ҳаётига,
ўкирса тўларди олам додига.

Улгурмади…
тошдан тошга урилиб –
эти қолди, қаролмади бурилиб,
ким эди у? Шер бечора тўкилди.
Аммо тоғлар наъра тортди, ўкирди.
Отам сўзлаб, дерди: яшир кучингни,
Олар бўлсанг, ишдан олгин ўчингни,
Номард дунё кучлини қон қусдирар,
номардларни қучоғида ўстирар!..

МОМО

Урчуқ айланади, липиллайди шаъм,
ўқтин-ўқтин ҳуриб қўяр ёлғиз ит.
Алмашиниб турар қувонч билан ғам,
кўз олдига келар бешик ва тобут.

Ҳар қалай ёлғизлик, ҳар қалай саҳро,
ёмғир эзиб ёғар, тун, деворлар нам,
нени олиб келар умид бир дарё,
урчуқ айланади, липиллайди шаъм.

ЧАВАНДОЗ

Бу тулпорни энди нима қиламан,
қутуриб айфланар яккамихни у,
қантараман, жиловидан иламан,
аҳволимни билмайди-ку.
Фалакнинг устида сездим ўзимни,
қулоқлари аро ўтганда шамол,
ифтихор бахш этди, ёшлаб кўзимни,
энди бари ўтди, барчаси хаёл –
чўққилар силкиниб кучли сасига,
кишнаса тоғлардан кўчарди тошлар,
ҳақ сўз айтолмадим эл оғасига,
энди у кўзимни бошқача ёшлар –
авваллар юлдуздай териб юрардим,
учиб йўлатмасдим ёнбошларимга –
тўдани ёраркан, бериб юбордим
улоқни оғанинг қондошларига,
яширдим танамнинг титроқлигини,
наҳотки, сезмади қўрқоқлигимни –
ҳали ҳам меҳр-ла искалайди от,
мени меҳрибонлик ўлдирмас, наҳот?!

БАЛИҚ

Тескари дунёнинг ўйинига боқ,
бепоён жанггоҳда сузар эдим тоқ,
қанча йиртқичлардан қолдиму омон,
ўз қавмим бўғзида бўляпман ҳалок!

ТОҒЛАРГА

Гоҳо хуруж қилганида ғам,
юрак тўлиб кетса оҳларга,
дўстлар билан бўлишиб ҳамдам,
тоғларга кетамиз, тоғларга.

Севги деган сўздан ёнди қалб,
сайр этамиз бахтли чоғларга,
жамъи дардни қилмоқ бўлиб даъф,
тоғларга кетамиз, тоғларга.

Дўст сўзидан куйиб кетди уй,
ўтиб мунгли, мунгли боғларга,
пешонада қотиб қолган куй –
тоғларга кетамиз, тоғларга

Тўйиб роса ҳамтовоқлардан,
қўл тортамиз бадқовоқлардан,
тошлари ҳам кўп юмшоқларга –
тоғларга кетамиз, тоғларга!

Ёш бўлсак ҳам, қари бўлсак ҳам ,
биз кетамиз хуш баҳорларга!
дўланалар чопиб юрганда,
тоғларга кетамиз, тоғларга!

ДАРАХТЛАРНИНГ..

Дарахтларнинг кўз ёши –
барг тўкилар дувиллаб,
ҳазин кечнинг қуёши,
боғлар қолди ҳувиллаб.

Сергаклик бор фалакдай,
айни замон кўп маъюс,
иштончан бир болакай
отасини кутар… Куз.

ҚУШЧАМ

Билолмайман недир бу ҳаёт,
борманми бу ерда мен ўзим,
қайтариб қўяр гоҳ бир ҳаё,
юмилгиси келар гоҳ кўзим.

Яшаймиз бир осмон остида,
ҳар қачон гўзалдир бу осмон,
ёдимдасан. Гарчи хотира
гўзал эрмаса-да бепоён.

Унутмасман, сени эй қушчам,
ёдим осмонида нуқтасан –
учмассан, эҳ қанча кўп учсанг,
сен тўхтаб қолмассан, тўхтасанг.

ОСМОНДА…

Осмонда ойлар тўлар,
сойлар шарқирар ерда,
гул ёнида булбуллар,
сен қайдасан, бокирам.

Ҳар ёнда кезар баҳор,
гулга тўлмиш ҳар томон,
ғамсиз жой қай ерда бор,
ғамга тўла ер-осмон.

Осмон бўлмагин, майли туш,
ер бўлмай мен ҳам доим,
висол бўйи эсар хуш,
уфқдан хушбўй, майин!

ЎЧОҚДА…

Ўчоқда кул
ёниб ўтган ёшлик
ёниб кетган
совуқ
кулни пайпаслаган каби
титкилар хотирани
оҳ тортиб юборар оғриқдан
кескин тортар қўлни
кулнинг остидан.

* * *

Бир уй қурдим, келақол,
айвонлари қиёда.
Шифти нур бўйли шамол
дунёлардан зиёда.

Бир уй қурдим, келақол,
туйнуклари туйғудан.
Тин олиб гўзал хаёл
хуш уйғонур уйқудан.

Ё уйқу йўқ уйқуда,
бедорликда бедорлик.
Барча ўйлар беҳуда,
бор кенгликлар тор, торлик.

Сен сиғмассан оламга,
яша кулбахонмада.
У – менинг кўнглим уйи:
Эни – ер, осмон – бўйи.

Қайда бўлсанг, қайтарсан,
ишқ уйи топмас завол.
Қайлардасан, қайдасан,
бир уй қурдим, келақол?!

* * *

Саҳар ўтиб кетмасин, дейман,
кўксимда урилиб туради –
бир қўрқув, ғамини хўб ейман,
кўксимдан кўзимга юради –

Очаман, шарпамас, улкандир,
одамдан, оламдан, жаннатдан.
Покиза кўнгилдан ул камдир,
ул камдир ризою раҳматдан.

Уйқуда ўтмасин бу саҳар,
ғафлат саҳарида тўлғониб.
Бу тонгда тонг қотган бесамар
қуёшни кўрмасам уйғониб.
* * *

ТУШЛАР

Тушларимга тез-тез кирмоқда отам,
у кетган ёшларга кириб қолибман,
бироқ қувонч ўша, ўша-ўша ғам,
мен қайси дўстимдан хабар олибман?

Тушларимга тез-тез кирмоқда отам,
мени ибодатдан этгандай огоҳ,
бироқ савоб маълум, менда рағбат кам,
тийилсам-да, қайдан келмоқда гуноҳ?!

Тез-тез тушларимга отам кирмоқда,
гоҳо табассум қилар, гоҳ дўқ урмоқда,
“ўғлингнинг тушига кирар вақт келди,
энди яхши ишга улгургин”, дерди.

ШОМ

Шом қандай гўзал
гул каби
бинафша капалак
қўниб турар деразамга
деразамдан бошқа ёққа
боқмайман
чироқни ёқмайман!

033

1 sentyabr` — taniqli shoir Yo’ldosh Eshbekni 65 yoshga to’lishi bilan samimiy qutlaymiz.

    Oldingizdan ikki yo’l chiqdi, deylik. O’ngga degani – ilhom bo’ldi. Bu – oddiy odamlarga uzatilgan ichki ilhom. Ijodkor ilhomida esa hol va ma’no birlashadi. Ijodkorning ichki olami faollashadi, tezlashadi, xush tuyg’ular lazzati tig’izlashadi, fikr va ma’nolar quyiladi, ijodkor toqat qilib bo’lmas go’zal holga kirib qoladi. Va anormal holda normal va hatto komil bir ishni ado etadi. Bu holatni so’fiyning jazba holiga o’xshatish mumkin. Ilhom, ishq, jazba jo’sh urib inson ko’nglida kuchayganda, orombaxsh azoblar yoki azobbaxsh oromlar orqali cho’qqiga ko’tariladi (Yo’ldosh Eshbekning «Ilhom nima?» savoliga bergan javobi).

Yo’ldosh ESHBEK
SHE’RLAR
045

Yo’ldosh Eshbek 1950 yil 1 sentyabrda Samarqand viloyati, Ishtixon tumanida tavallud topgan. ToshDUning filologiya fakul`tetini tugatgan (1977). Dastlabki she’rlar to’plami — «Sog’inib yashayman» (1981). «Yuksak daraxtlar» (1985), «Moviy turnalar» (1987), «Yaxshilikka qarayman» (1988), «Daraxtlar ertagi» (1989), «Hayot chechagi» (1990), «Mangu masofa» (1991) kabi she’riy to’plamlari nashr etilgan. Imom G’azzoliyning «Ey farzand», Ahmad Lutfiyning «O’gay ona», «Hazrati Ali», Fotima Temurning «Ko’ngil do’stlari» («Tazkirat ul-avliyo»), Amina Shank o’g’lining «Vijdon azobi»ni hamda O’ljas Sulaymon («Sopol kitob») va boshqa adiblarning asarlarini o’zbek tiliga tarjima qilgan. «Shuhrat» medali bilan taqdirlangan (1998).

045

SEN DEB CHOPGANDIM

Adirlar yo’llarga ochgan bag’rini,
Yo’llar09
adirlarga
sanchilib qolgan.
Men seni eslayman bir oz og’rinib,
Bir oz tabassumim…
yanchilib qolar.
Seni shu yo’llarda baxtim, degandim,
Sen sari daryoday to’lib oqqandim.
Chechaklar taqqandim…
baxt xayoliga,
Bugun baxt oldida nohaq oqlanding.
Men o’zim buzaman bugun qabrimni,
Ko’p vazmin buzaman,
Chiqaman yorib.
Sabrimni yutaman.
Tishda tutaman
Va seni o’rnimga qo’yaman horib.
Sen esa qandaydir baxtlar qo’ynida,
O’zingcha shodumon,
O’zingcha tirik.
O’zimcha baxtiyor men ham o’yimda,
O’zimning qayg’umga men o’zim sherik.
Men yangroq yo’llarda shodumon unsiz,
Yillab va asrlab senga chopgandim.
Adirlar singari poyonsiz,so’ngsiz
Qalbimni ochgandim,
Senga ochgandim.
Achchiqda qarg’amay ishqni-sag’irni,
Qismatim bir baxtli toqatda tolgan.
…Adirlar yo’llarga ochgan bag’rini,
Yo’llar
adirlarga
sanchilib qolgan.

SHUNDAY GO’ZALSANKI…

Men senga tikilib turib yuzma-yuz,
Eng yorug’ so’zimni aytmog’im kerak.
Biroq bu jur’atsiz ko’nglimda hanuz
Yongan azoblarim…kuymagan yurak!
Qatorlarda yeldim sen sari shitob,
Uchoqlarda uchdim sarsari,sarson.
Dilimda qanchalar ayladim xitob:
«Men seni sevaman! Sensizman,ishon!»
Alpomishdan kuchli,Farhoddan baland
Bir zotni izlarmi sening ko’zlaring.
Shu xayol qaylardan kelmishdir,badbaxt!
Bukilib-bukilib ketar tizlarim!
Bir surat chizilar dilingda har kun-
Eng ma’yus ,eng go’zal,pokiza bir zot.
Baxtiyor chehramni qoplamishdir xun,
Yoningga bir boqib qo’ymaysan nahot!
Shunday noziksanki,shunchalar go’zal,
O’ylasam,entikib qalqinaman jim,
Besh asr narida oh urar g’azal:
Sultonlar osiydir…gadolar muslim!
Boqib so’ngsiz tunlar xayol qa’riga-
Tiz cho’kib,to’lg’onib,tik turib yarim;
Shunday bosamanki seni bag’rimga…
Qisirlab sinadi qobirg’alarim!

DALA BO’YLAB…

Dala bo’ylab boraman toqqa,
oyog’im sug’urib toza loylardan,
bir navo keladi mungli, qaltirab,
bir xabar keltirar go’zal joylardan.

Bir qushcha sayraydi butoqqa qo’nib,
tumshug’i cho’g’ kabi, tegrasi nurdir,
atrof qotib qolgan, go’yoki to’nib,
qushcha kuylayotgan damida hurdir!

Yomg’ir tinib qolgan, yomg’irdan so’nggi
musaffo olamga yarashadi kuy,
olam anglay olmas tushimi, o’nggi,
yo bu kuy dunyoga yap-yangi bir uy!

SHER

goho ovulga kelardi yaqin,
tan-jonida shiddat, ko’zida chaqin,
zarar keltirmasdi aslo insonga,
ketardi aylanib tog’lar tomonga.
oyga qarab cho’qqilarda chopinardi,
o’ynar edi, quvnar edi, talpinardi,
bir nomard o’q nuqta qo’ydi hayotiga,
o’kirsa to’lardi olam dodiga.

Ulgurmadi…
toshdan toshga urilib –
eti qoldi, qarolmadi burilib,
kim edi u? Sher bechora to’kildi.
Ammo tog’lar na’ra tortdi, o’kirdi.
Otam so’zlab, derdi: yashir kuchingni,
Olar bo’lsang, ishdan olgin o’chingni,
Nomard dunyo kuchlini qon qusdirar,
nomardlarni quchog’ida o’stirar!..

MOMO

Urchuq aylanadi, lipillaydi sha’m,
o’qtin-o’qtin hurib qo’yar yolg’iz it.
Almashinib turar quvonch bilan g’am,
ko’z oldiga kelar beshik va tobut.

Har qalay yolg’izlik, har qalay sahro,
yomg’ir ezib yog’ar, tun, devorlar nam,
neni olib kelar umid bir daryo,
urchuq aylanadi, lipillaydi sha’m.

CHAVANDOZ

Bu tulporni endi nima qilaman,
quturib ayflanar yakkamixni u,
qantaraman, jilovidan ilaman,
ahvolimni bilmaydi-ku.
Falakning ustida sezdim o’zimni,
quloqlari aro o’tganda shamol,
iftixor baxsh etdi, yoshlab ko’zimni,
endi bari o’tdi, barchasi xayol –
cho’qqilar silkinib kuchli sasiga,
kishnasa tog’lardan ko’chardi toshlar,
haq so’z aytolmadim el og’asiga,
endi u ko’zimni boshqacha yoshlar –
avvallar yulduzday terib yurardim,
uchib yo’latmasdim yonboshlarimga –
to’dani yorarkan, berib yubordim
uloqni og’aning qondoshlariga,
yashirdim tanamning titroqligini,
nahotki, sezmadi qo’rqoqligimni –
hali ham mehr-la iskalaydi ot,
meni mehribonlik o’ldirmas, nahot?!

BALIQ

Teskari dunyoning o’yiniga boq,
bepoyon janggohda suzar edim toq,
qancha yirtqichlardan qoldimu omon,
o’z qavmim bo’g’zida bo’lyapman halok!

TOG’LARGA

Goho xuruj qilganida g’am,
yurak to’lib ketsa ohlarga,
do’stlar bilan bo’lishib hamdam,
tog’larga ketamiz, tog’larga.

Sevgi degan so’zdan yondi qalb,
sayr etamiz baxtli chog’larga,
jam’i dardni qilmoq bo’lib da’f,
tog’larga ketamiz, tog’larga.

Do’st so’zidan kuyib ketdi uy,
o’tib mungli, mungli bog’larga,
peshonada qotib qolgan kuy –
tog’larga ketamiz, tog’larga

To’yib rosa hamtovoqlardan,
qo’l tortamiz badqovoqlardan,
toshlari ham ko’p yumshoqlarga –
tog’larga ketamiz, tog’larga!

Yosh bo’lsak ham, qari bo’lsak ham ,
biz ketamiz xush bahorlarga!
do’lanalar chopib yurganda,
tog’larga ketamiz, tog’larga!

DARAXTLARNING..

Daraxtlarning ko’z yoshi –
barg to’kilar duvillab,
hazin kechning quyoshi,
bog’lar qoldi huvillab.

Sergaklik bor falakday,
ayni zamon ko’p ma’yus,
ishtonchan bir bolakay
otasini kutar… Kuz.

QUSHCHAM

Bilolmayman nedir bu hayot,
bormanmi bu yerda men o’zim,
qaytarib qo’yar goh bir hayo,
yumilgisi kelar goh ko’zim.

Yashaymiz bir osmon ostida,
har qachon go’zaldir bu osmon,
yodimdasan. Garchi xotira
go’zal ermasa-da bepoyon.

Unutmasman, seni ey qushcham,
yodim osmonida nuqtasan –
uchmassan, eh qancha ko’p uchsang,
sen to’xtab qolmassan, to’xtasang.

OSMONDA…

Osmonda oylar to’lar,
soylar sharqirar yerda,
gul yonida bulbullar,
sen qaydasan, bokiram.

Har yonda kezar bahor,
gulga to’lmish har tomon,
g’amsiz joy qay yerda bor,
g’amga to’la yer-osmon.

Osmon bo’lmagin, mayli tush,
yer bo’lmay men ham doim,
visol bo’yi esar xush,
ufqdan xushbo’y, mayin!

O’CHOQDA…

O’choqda kul
yonib o’tgan yoshlik
yonib ketgan
sovuq
kulni paypaslagan kabi
titkilar xotirani
oh tortib yuborar og’riqdan
keskin tortar qo’lni
kulning ostidan.

* * *

Bir uy qurdim, kelaqol,
ayvonlari qiyoda.
Shifti nur bo’yli shamol
dunyolardan ziyoda.

Bir uy qurdim, kelaqol,
tuynuklari tuyg’udan.
Tin olib go’zal xayol
xush uyg’onur uyqudan.

YO uyqu yo’q uyquda,
bedorlikda bedorlik.
Barcha o’ylar behuda,
bor kengliklar tor, torlik.

Sen sig’massan olamga,
yasha kulbaxonmada.
U – mening ko’nglim uyi:
Eni – yer, osmon – bo’yi.

Qayda bo’lsang, qaytarsan,
ishq uyi topmas zavol.
Qaylardasan, qaydasan,
bir uy qurdim, kelaqol?!

* * *

Sahar o’tib ketmasin, deyman,
ko’ksimda urilib turadi –
bir qo’rquv, g’amini xo’b yeyman,
ko’ksimdan ko’zimga yuradi –

Ochaman, sharpamas, ulkandir,
odamdan, olamdan, jannatdan.
Pokiza ko’ngildan ul kamdir,
ul kamdir rizoyu rahmatdan.

Uyquda o’tmasin bu sahar,
g’aflat saharida to’lg’onib.
Bu tongda tong qotgan besamar
quyoshni ko’rmasam uyg’onib.
* * *

TUSHLAR

Tushlarimga tez-tez kirmoqda otam,
u ketgan yoshlarga kirib qolibman,
biroq quvonch o’sha, o’sha-o’sha g’am,
men qaysi do’stimdan xabar olibman?

Tushlarimga tez-tez kirmoqda otam,
meni ibodatdan etganday ogoh,
biroq savob ma’lum, menda rag’bat kam,
tiyilsam-da, qaydan kelmoqda gunoh?!

Tez-tez tushlarimga otam kirmoqda,
goho tabassum qilar, goh do’q urmoqda,
“o’g’lingning tushiga kirar vaqt keldi,
endi yaxshi ishga ulgurgin”, derdi.

SHOM

Shom qanday go’zal
gul kabi
binafsha kapalak
qo’nib turar derazamga
derazamdan boshqa yoqqa
boqmayman
chiroqni yoqmayman!

033

(Tashriflar: umumiy 148, bugungi 1)

Izoh qoldiring