Хуршид Давроннинг “Ватан ҳақида етти ривоят”ига етти мўъжаз асар киритилган. Икиланмасдан уларнинг ҳар бирини бир асар деб аташ керак.”Боболар мозори”,”Бир парча йер”,”Ватан тупроғИ”,”Лола гулли паёла”,”Ватан меҳри”,”Туз ҳақи”,”Ота қабри”…
Бу ривоятларнинг ғиштлари миллат номуси ва шаънининг лойидан қорилган.Бу лойда шубҳасиз боболар қони бор.Уларни ўқий туриб,одам шунчаки бир жонзот емаслигини,фақат суяк ва сувдан иборат эмаслигини,бесарҳад коинотда кичикдан-кичик зарра эмаслигини ҳис етасиз. Кўримсизгина бир мозорга муносабат номус ва орга муносабатлигини (Боболар мозори”), ватан бир парча ердан бошланишини,яъни бир парча ер ҳикматини билмаган одам ватанини таний олмаслигини (”Бир парча ер”),инсон қалби фақат ўз тупроғида гуллашини (”Ватан тупроғи”), энг оғир соғинч ватан соғинчи эканини (”Лола гулли паёла”), юртга хиёнат – худога хиёнатлигини (”Ватан меҳри”), бир чимдим тузда қанчадан-қанча ҳақ борлигини (”Туз ҳақи”), ота қабри – номус қадри еканлигини равон ва ва гўзал ифодаларда сўйлайди (”Ота қабри”) бу ривоятлар.Бу мавзуларнинг юки оғир, дуч келган шоир бу юкни кўтаролмайди.Уларни ровийнинг тили эмас,дарди-ҳасрати,орзу ва армонлари ривоят қилади. Раҳматли Шукур ака (Холмирзаев) айтарди: “Энди билдим,ёзиш – ҳасратингни айтиш экан.”Ўғлим,бобонг ёнида ётсам,сақла тинчимни.Сен мени қўриқлагин даст тутиб қиличингни».
Ватанни,юртни асраш аслида шундан бошланади.Чунки,миллат тарихини ҳимоя қилиш унинг келажагини ҳимоя қилиш билан чамбарчас боғлиқдир.Бу яхлит бир нарса,унинг нариёғи бировники,буёғи бизники деб ажратиб бўлмайди…
Эшқобил Шукурнинг “Шеърда устоз виждондир фақат” мақоласидан.Мақолани тўлиқ мана бу саҳифада ўқинг.
Етти ривоят матнини мана бу саҳифада мутолаа қилишингиз мумкин
Xurshid Davronning “Vatan haqida yetti rivoyat”iga yetti moʼʼjaz asar kiritilgan. Ikilanmasdan ularning har birini bir asar deb atash kerak.”Bobolar mozori”,”Bir parcha yer”,”Vatan tuprogʼI”,”Lola gulli payola”,”Vatan mehri”,”Tuz haqi”,”Ota qabri”…
Bu rivoyatlarning gʼishtlari millat nomusi va shaʼnining loyidan qorilgan.Bu loyda shubhasiz bobolar qoni bor.Ularni oʼqiy turib,odam shunchaki bir jonzot yemasligini,faqat suyak va suvdan iborat emasligini,besarhad koinotda kichikdan-kichik zarra emasligini his yetasiz. Koʼrimsizgina bir mozorga munosabat nomus va orga munosabatligini (Bobolar mozori”), vatan bir parcha yerdan boshlanishini,yaʼni bir parcha yer hikmatini bilmagan odam vatanini taniy olmasligini (”Bir parcha yer”),inson qalbi faqat oʼz tuprogʼida gullashini (”Vatan tuprogʼi”), eng ogʼir sogʼinch vatan sogʼinchi ekanini (”Lola gulli payola”), yurtga xiyonat – xudoga xiyonatligini (”Vatan mehri”), bir chimdim tuzda qanchadan-qancha haq borligini (”Tuz haqi”), ota qabri – nomus qadri yekanligini ravon va va goʼzal ifodalarda soʼylaydi (”Ota qabri”) bu rivoyatlar.Bu mavzularning yuki ogʼir, duch kelgan shoir bu yukni koʼtarolmaydi.Ularni roviyning tili emas,dardi-hasrati,orzu va armonlari rivoyat qiladi. Rahmatli Shukur aka (Xolmirzaev) aytardi: “Endi bildim,yozish – hasratingni aytish ekan.”Oʼgʼlim,bobong yonida yotsam,saqla tinchimni.Sen meni qoʼriqlagin dast tutib qilichingni».
Vatanni,yurtni asrash aslida shundan boshlanadi.Chunki,millat tarixini himoya qilish uning kelajagini himoya qilish bilan chambarchas bogʼliqdir.Bu yaxlit bir narsa,uning nariyogʼi birovniki,buyogʼi bizniki deb ajratib boʼlmaydi…
Eshqobil Shukurning “Sheʼrda ustoz vijdondir faqat” maqolasidan.
Yetti rivoyat matnini mana bu sahifada mutolaa qilishingiz mumkin
