
Жўра Фозил
УРУШНИНГ СЎНГГИ ЭРТАГИ
Олис-олисларда уруш борар, унинг совуқ нафаси Бухоройи Шарифга ҳам етиб келган эди. Бу машъум нафас энг аввало инсонлар кўнглини жунжиктириб, сўнгра чеҳраларига соя солган, мухорабанинг бехосият кўланкаси жанггоҳларда қўли ёки оёғидан айрилиб қайтган, энди собиқ саналадиган аскарларнинг мунгли нигоҳларида айниқса яққол кўзга ташланарди. Davomini o'qish



Инсониятнинг буюк кашфиётлардан бири бўлмиш китобнинг буюклиги шундаки, у кўп ўқиган, ўзини яратган инсонларнида буюклар қаторига қўшаолади. Фақат, бунинг биргина шарти бор. Улуғликка номзод инсон кўп ўқиб, унга амал қилибгина қолмай, ўзида иқтидор ҳам бўлиши керак.
Бадиий асарлар лоқайдликнинг аччиқ ва шўр уммонига томадиган ширин томчилар бўлса ажабмас….
Тoк қaлaмчaси ер бaғридa униб-ўсиб бaлaндгa интилaди. Ер шaрбaтини сўриб, узум шaклидa инсoнгa инъoм этaди. Ҳaммaгa – мaрдгa ҳaм, нoмaрдгa ҳaм ширинлик улaшaди. Oрaмиздa шу тoкчaлик ҳурмaтгa эгa бўлмaгaн инсoнлaр бoрлиги aфсуслaнaрли.
Ёзувчи бўлиб етишишнинг энг муҳим шaртлaридaн бири исъёнкoр кўнгилдир. Бaрчa нoҳaқликлaргa чидaб, кўникиб жимгинa юрaвeрaдигaн кишидaн ҳaқиқий ижoдкoр чиқмaйди. Чунки бaдиий aсaр ёлғoнчи Дунё жaбр-ситaмлaригa қaрши исён сaнaлaди.
Баҳор ўрталарида узоқ йиллик қадрдоним бўлмиш адибнинг кечган ҳаёти, ижоднинг қувончу машаққатлари ҳақидаги ўйлари, қайдлари, ёзувчи шахси ва унинг жамиятдаги ўрни ҳақидаги кичик ҳикоялари, уларга сингдирилган фикрларидан иборат янги асарини ўқиб чиқиб, муаллифга қўнғироқ қилганда, аввалан: «Жўра ака, ҳавас билан ўқидим!» деб айтдим.
Ниҳоят, таниш “қизлар почтаси”хизматидан амаллаб фойдаланиб, Бухоро шаҳридан ўтадиган Шоҳруд ариғи устидаги “Ошиқлар кўприги”да учрашиш хабарини қизга жўнатдим. Аммо ичимни ит тирнарди. Чунки Адибахондан ҳеч қандай жавоб бўлмади.
Таниқли адиб ва таржимон Жўра Фозилнинг сўнгги йилларда «Тафаккур» журналида босилган икки суҳбатини тақдим этмоқдамиз. Ҳар икки суҳбат диққат билан ўқилишига ишонамиз
Телба шамол қизнинг сўзларини олис-олисларга учириб кетди. Қорақир ҳамон безовта тўлғонар, шовуллаган қамишзорлар ортидан аллақандай нолали оҳанг эшитилар, сувга тўш уриб учаётган семиз чағалайлар нимадандир норози бўлиб “чаҳ-чаҳ” лашарди.