Шеърларини юборган шоир укам ўзи ҳақида қуйидагиларни ёзибди: Мен Исломбек Мирзақулов 2003-йил, 12-июнда Қашқадарё вилоятининг, Деҳқонобод туманида туғилганман. 15-16 ёшлигимдан шеър, ҳикоя, (драбллар) ёзиб турар эдим. Ўқимайман, қурилишда ишлайман…»
Унинг шеърларида «ниманидир» туйганим учун, бирор жойини ўзгартирмай, ҳатто имло хатоларниям тузатмай (чунки мен тузатганим билан ўзи англаб тузатишга киришмаса, фойдаси йўқлигини биламан) тақдим этяпман. Эртаси ўзининг ғайрат ва чидамига боғлиқ…
Исломбек МИРЗАҚУЛОВ
ШЕЪРЛАР
Оғир фалсафа
Отам айтардилар «Ниҳол эккин!» деб,
Ичимда истамай зардалар тўкдим.
Кўнглим чидамади отамга қараб
Охири чидолмай бир ниҳол экдим.
Орадан вақт ўтиб — отам қариди
Ниҳол ҳам самога чўзаверди бўй.
Болам, бу дунёдан кетгум барибир
Ўлсам — ўзинг менга тобут ясаб қўй!
Ҳаётнинг кўринмас фалсафаси кўп
Инсон ўзи хайрон қилган ишига.
Отамга дер эдим: сиз экдингиз-у
Фойдаси тегади бошқа кишига.
Энди ақлим етиб боряпти аста,
Эсласам вужудим тирнайди тикан.
Боламга оғирим тушмасин дея —
Ўзига тобутни ўйлаган экан.
ЙЎҚОЛГАН ЖЎШҚИНЛИК
Ўйламайман асло эртани
Ҳаётимни куйлайман жўшиб.
Ва чекаман сигаретани —
Сендан мерос дардимга қўшиб.
Тўғри, ҳаёт ваъда бермаган
Фақат бахтли яшаб ўтишни.
Охир қадар кулардим агар —
Юта олсам қора ўтмишни.
Бирорта дард нотаниш эмас
Гўё томир кесган оғайни.
Она, мени юпатгин бирпас
Кейин…
Нима бўлса ҳам майли.
Йўқлик учун тортмайман жабр,
Агар бўлсанг кетма олислаб.
Билмам, балки иккимиз каби
Қаердадир яшар ёлғизлар.
Агар бўлсанг олислаб кетма…
Отланиш
(Устоз Абдували Қутбиддин хотирасига бағишлаб)
Юриб бораяпман, воҳ, оёқяланг
Манзилим тополмай сендан сўрадим.
Ортга қарай десам тўзонлар…
Аранг
Ортга қарадим.
Қарадим. Шамоллар этади шитоб
(Бахтимга ҳалиям ҳасса солганинг).
Лекин алам қилар шу онда бетоб —
Бўлиб қолганинг.
Балки ёзаяпсан қоғоз ғижимлаб
Азоблар синайди… Ўтиб кетади.
Менга эса фақат дуода эслаб
Турсанг етади.
Тағин узоқ яшаш келади малол,
Яна қанча яшай бўлиб бетамиз?..
Ахир кам бўлса-да яшадик ҳалол —
Энди кетамиз…
Ниқоб
Зулмат кириб келар шошилиб
Куннинг кўзи юмилиб борар.
Соғинчимни кўзимдан билиб
Метро тезлашади тобора.
Кўзим юмуқ. Қимирлайди лаб
(Менга ретро қўшиқ етади).
Энди метро тақир-туқурлаб
«Дўстлик»кача олиб кетади.
Узоқларда кўринар ёғду
Сукунатни бузаман атай.
Кўча эса баттар қоронғу —
Гўё мени қалбим рангидай.
Тикиламан кўкка хойнаҳой
Тарқатаман дил оҳларимни.
Савобимни эслатади ой
Юлдуз эса гуноҳларимни.
…Сўнг ўзимни оламан тутиб
Улоқтириб ташлайман ғамни.
Ичимдаги дардни унутиб
Кўрсатаман «бахтли одам»ни.
Ў…га
(Умр йўлдошимга)
Бошланади яна сукунат
Кенгаяди соғинчнинг сафи.
Менга ишқий мактублар жўнат —
Тегмаяпти суратинг нафи.
Аҳволингиз яхшими дейсан,
Сўнг уялиб, гапингдан тонма.
Сенга доим «яхшиман» дейман
Бу гапимга сира ишонма.
Дарддош дея атайин кимни?
Сени жон-у дилимдан суйсам.
Мени кечир «ёмон»лигимни
Кўзларимдан билдириб қўйсам…
КУТИШ
(Шеърий ҳикоя)
Тоғ яширди қуёш юзини,
Ҳали туннинг чўкиши маҳол.
Нурсиз қолган, қисиқ кўзини
Тикиб қарар ташқарига чол.
Хотиралар эсига тушди,
Эслагандай бўлди барини.
Лек билмайди — ўнгими тушми
Қайтаролмас хотираларни.
Эсга олди йигитлик чоғин,
Болаликдан эмас кўнгли тўқ.
Мана куз ҳам келди-ю ҳорғин
Боласидан ҳали дарак йўқ.
Ўғли кетган узоқ ватанга
Чол ўйлайди, тили келмайди.
Қайтади деб интизор кутар —
Унинг ўлганини билмайди.
«Ўлди» — деса ҳам ишонмайди
Ваъда берган қайтишини у.
Гоҳо юрар кўчада дайдиб,
Поезд кўрса хўрсинади у.
Унга кунлар ўтади секин,
Гоҳо қўрқиб уйғонар тушдан.
Чол қўрқмайди ўлимдан, лекин
У қўрқади — кўрмай ўлишдан.
Деразадан термулар аранг
Юрак хуруж қила бошлади.
Дунё кўринди-ю ранг-баранг —
У «шилқ» этиб ерга ташлади…
Тоғ беркитди қуёш юзини —
Кутилганнинг келиши маҳол…
Билдириш
Сенга томон борарман-у,
Бағрим нишлаб кетолмайман.
Сен йиғласанг четдан қараб
Ёқа тишлаб туролмайман.
Кўнглинг тушиб меҳр берсанг,
Меҳр экиб, пушмон терсанг
Гулим, ахир йиғлаб турсанг
Кўнгил хушлаб юролмайман.
Адашиб гоҳ ғам гардида,
«Аллоҳ» — десанг етарди-да
Ёниб фақат ёр дардида —
Қалам ушлаб ўтолмайман.
Юрагингга соғинч экиб
Кетсам, қолсанг кўзлар тикиб
Қайтолмасам…. Афсус чекиб,
Кўксим муштлаб ўтолмайман.
Эй йиғлоқи кўнгли ярим,
Йиғлама ўқиб хатларим,
Отамдан қолган дардларим
Сенга ташлаб кетолмайман.
She’rlarini yuborgan shoir ukam o‘zi haqida quyidagilarni yozibdi: Men Islombek Mirzaqulov 2003-yil, 12-iyunda Qashqadaryo viloyatining, Dehqonobod tumanida tug‘ilganman. 15-16 yoshligimdan she’r, hikoya, (drabllar) yozib turar edim. O‘qimayman, qurilishda ishlayman…»
Uning she’rlarida «nimanidir» tuyganim uchun, biror joyini o‘zgartirmay, hatto imlo xatolarniyam tuzatmay (chunki men tuzatganim bilan o‘zi anglab tuzatishga kirishmasa, foydasi yo‘qligini bilaman) taqdim etyapman. Ertasi o‘zining g‘ayrat va chidamiga bog‘liq…
Islombek MIRZAQULOV
SHЕ’RLAR
Og’ir falsafa
Otam aytardilar nihol ekkin deb,
Ichimda istamay zardalar toʻkdim.
Koʻnglim chidamadi otamga qarab
Oxiri chidolmay bir nihol ekdim.
Oradan vaqt oʻtib — otam qaridi
Nihol ham samoga cho’zaverdi bo’y.
Bolam, bu dunyodan ketgum baribir
Oʻlsam — oʻzing menga tobut yasab qoʻy!
Hayotning koʻrinmas falsafasi koʻp
Inson oʻzi xayron qilgan ishiga.
Otamga der edim: siz ekdingiz-u
Foydasi tegadi boshqa kishiga.
Endi aqlim yetib boryapti asta,
Eslasam vujudim tirnaydi tikan.
Bolamga og’irim tushmasin deya —
Oʻziga tobutni oʻylagan ekan.
YO’QOLGAN JO’SHQINLIK
O’ylamayman aslo ertani
Hayotimni kuylayman jo’shib.
Va chekaman sigaretani —
Sendan meros dardimga qo’shib.
To’g’ri, hayot va’da bermagan
Faqat baxtli yashab o’tishni.
Oxir qadar kulardim agar —
Yuta olsam qora o’tmishni.
Birorta dard notanish emas
Go’yo tomir kesgan og’ayni.
Ona meni yupatgin birpas
Keyin…
Nima bo’lsa ham mayli.
Yo’qlik uchun tortmayman jabr,
Agar bo’lsang ketma olislab.
Bilmam, balki ikkimiz kabi
Qayerdadir yashar yolg’izlar.
Agar bo’lsang olislab ketma…
Otlanish
(Ustoz Abduvali Qutbiddin xotirasiga bagʻishlab)
Yurib borayapman voh, oyoqyalang
Manzilim topolmay sendan soʻradim.
Ortga qaray desam to’zonlar… Arang
Ortga qaradim.
Qaradim. Shamollar etadi shitob
(Baxtimga haliyam xassa solganing).
Lekin alam qilar shu onda betob —
Boʻlib qolganing.
Balki yozayapsan qog’oz g’ijimlab
Azoblar sinaydi… Oʻtib ketadi.
Menga esa faqat duoda eslab
Tursang yetadi.
Tag’in uzoq yashash keladi malol,
Yana qancha yashay boʻlib betamiz?..
Axir kam bo’lsa-da yashadik halol —
Endi ketamiz…
Niqob
Zulmat kirib kelar shoshilib
Kunning ko‘zi yumilib borar.
Sog‘inchimni ko‘zimdan bilib
Metro tezlashadi tobora.
Ko‘zim yumuq. Qimirlaydi lab
(Menga retro qo‘shiq yetadi).
Endi metro taqir-tuqurlab
«Do‘stlik»kacha olib ketadi.
Uzoqlarda ko‘rinar yog‘du
Sukunatni buzaman atay.
Ko‘cha esa battar qorong‘u —
Go‘yo meni qalbim rangiday.
Tikilaman ko‘kka xoynahoy
Tarqataman dil ohlarimni.
Savobimni eslatadi oy
Yulduz esa gunohlarimni.
…So‘ng o‘zimni olaman tutib
Uloqtirib tashlayman g‘amni.
Ichimdagi dardni unutib
Ko‘rsataman «baxtli odam»ni.
O‘…ga
(Umr yoʻldoshimga)
Boshlanadi yana sukunat
Kengayadi sog‘inchning safi.
Menga ishqiy maktublar jo‘nat —
Tegmayapti surating nafi.
Ahvolingiz yaxshimi deysan,
So‘ng uyalib, gapingdan tonma.
Senga doim «yaxshiman» deyman
Bu gapimga sira ishonma.
Darddosh deya atayin kimni?
Seni jon-u dilimdan suysam.
Meni kechir «yomon»ligimni
Ko‘zlarimdan bildirib qo‘ysam…
KUTISH
(Sheʼriy hikoya)
Tog‘ yashirdi quyosh yuzini,
Hali tunning choʻkishi mahol.
Nursiz qolgan, qisiq koʻzini
Tikib qarar tashqariga chol.
Xotiralar esiga tushdi,
Eslaganday boʻldi barini.
Lek bilmaydi — o‘ngimi tushmi
Qaytarolmas xotiralarni.
Esga oldi yigitlik chog‘in,
Bolalikdan emas koʻngli toʻq.
Mana kuz ham keldi-yu horgʻin
Bolasidan hali darak yoʻq.
O‘g‘li ketgan uzoq vatanga
Chol oʻylaydi, tili kelmaydi.
Qaytadi deb intizor kutar —
Uning o‘lganini bilmaydi.
«Oʻldi» — desa ham ishonmaydi
Va’da bergan qaytishini u.
Goho yurar koʻchada daydib,
Poyezd koʻrsa xo‘rsinadi u.
Unga kunlar oʻtadi sekin,
Goho qoʻrqib uyg‘onar tushdan.
Chol qoʻrqmaydi oʻlimdan, lekin
U qoʻrqadi — koʻrmay oʻlishdan.
Derazadan termular arang
Yurak xuruj qila boshladi.
Dunyo koʻrindi-yu rang-barang —
U «shilq» etib yerga tashladi…
Tog‘ berkitdi quyosh yuzini —
Kutilganning kelishi mahol…
Bildirish
Senga tomon borarman-u,
Bag‘rim nishlab ketolmayman.
Sen yig‘lasang chetdan qarab
Yoqa tishlab turolmayman.
Koʻngling tushib mehr bersang,
Mehr ekib, pushmon tersang
Gulim, axir yig‘lab tursang
Koʻngil xushlab yurolmayman.
Adashib goh g‘am gardida,
«Alloh» — desang yetardi-da
Yonib faqat yor dardida —
Qalam ushlab o‘tolmayman.
Yuragingga sogʻinch ekib
Ketsam, qolsang koʻzlar tikib
Qaytolmasam…. Afsus chekib,
Koʻksim mushtlab o‘tolmayman.
Ey yig‘loqi koʻngli yarim,
Yigʻlama oʻqib xatlarim,
Otamdan qolgan dardlarim
Senga tashlab ketolmayman.
