Cho’lpon Ergash. She’rlar & Tursunboy Adashboyev. Men bilgan Cho’lpon Ergash & Uch she’r kitobi

bcde824e8a9f976392923fce8b53864.jpgСаҳифа шоир таваллудининг 80 йиллигига бағишланади

  Чўлпон Эргаш одам сифатида ўта хоксор, камтар, ҳатто бироз тортинчоқ эди. Ўзини бўлар-бўлмас давраларга уравермасди. Фақир киши панада қабилида бир чеккада шеърини ёзиб юришни афзал биларди. Минбарларга чиқиб ваъзхонлик қилмасди, обрў, шон-шуҳрат, мукофот таъмасидан йироқ эди. Назаримда, назарга тушишни унинг ўзи ҳам истамасди. У ўзини ҳаёт долғаларидан четга тортгандай кўринса-да, қалбан лоқайд эмас эди, ўзи курашчанга ўхшамаса-да, шеърияти курашчан эди.(Сулаймон Раҳмоннинг «Чўлпончи Чўлпон ёхуд пардаланган ҳақиқат» эссесидан. Уни мана бу саҳифада ўқишингиз мумкин). Davomini o'qish

Cho’lpon Ergash. She’rlar.

099  Атоқли шоир Чўлпон Эргаш 1937 йил ёзида Қирғизистоннинг Ўш шаҳрида туғилган. Тошкент санъат институтининг актёрлик факультетини тамомлаган (1960— 65). Биринчи шеърий тўплами — «Тонг юлдузи» (1970). «Бизнинг уйимиз» (1972), «Умид чироғи» (1979), «Баҳор орзулари» (1980), «Тонг отар садолари» (1982), «Сеҳрли қўнғироқ» (1984), «Ой чодир тикмоқда» (1985), «Энг баланд қаср» (1986), «Карвон келар», «Орзунинг оғир киприклари» (1990) каби шеърий асарлар муаллифи. Davomini o'qish

Sulaymon Rahmon. Cho’lponchi Cho’lpon yoxud pardalangan haqiqat.

012    Ай, нимасини айтай, жуда хоксор, жуда одми, жуда камсуқум эди-да ўзиям…Юз-кўзи кулиб турса-да, ич-ичида бир ўкинч, бир ҳасрат яшайди, сезаман. Лекин у юрагидаги ўксукликни ҳар хил майнавозчиликлар билан хаспўшлашга уринади. Артист-да, тўғри маънодаям артист. Театр ва рассомлик олийгоҳида ўқиган, кейин билдим, Машраб Бобоев билан сабоқдош. У билан жуда эски оғайни эдик («Оғайни» – Чўлпон Эргашнинг гапи). Янглишмасам, 1966 йили танишганмиз. Davomini o'qish

Ibrohim Haqqul. «Zulmatlarga qo’sin tortar qo’shig’im…»

075
Бу китоб шоирнинг ўзи томонидан тайёрланган сайланмадир. Бу ҳақда шоирнинг ўзи шундай гапларни ҳам битиб қолдирган: “бугун ёшим бир нуқтага бориб, баъзан ёлғиз қолиб, ўша тўпламларимни кўздан кечирар эканман, улардан салча бўлсин ичим ёришмоғи тугул, авваллардан баттар дилим хуфтон бўлиб, фақат Устозимнинг нурли сиймоси эмас, бош устимда юк босиб, девалаб турган буюк ҳакам – ўқувчи қаршисида номусдан ерга қарайман. Тўпламларимдан жой олган машқларимни, тилим тишлаб, дадил: “Улар меники эмас!..” дея олмай, каловланаман. Тўғри, бошида уларни мен ўзим ёзганман. Аммо замона зуғуми остида, муҳаррирларим мени “эҳтиёт” қилишиб, қош-кўзларинигина эмас, уларнинг орзу-армонларини ҳам “тузатишиб”, ўз фарзандимни ўзим ҳам таний олмайдиган бир қиёфага келтирганларки, ўзгаларгина эмас, унчалар кўркам бўлмаса-да, ўз умр йўлдошим – ижодимга ўзим ҳам шубҳа билан қарайдиган бўлиб қолганман. Ўзимдан ҳам ўтган: тезроқ китобларим чиқишини яхши кўрар эдим.” Davomini o'qish