Бугун (2 декабрь) беғубор инсон, шоир, олим ва таржимон, узоқ йиллик қўшним бўлган Носир Муҳаммаднинг туғилган куни
1993 йили Туркиянинг қадимий пойтахти Бурса шаҳрида ўтказилган Туркчанинг халқаро Биринчи шеър анжуманида иштирок этганман. Ўзбекистондан Устоз Эркин Воҳидов, Рауф Парфи, Азим Суюн ва мен бу илк анжуманга даъват этилган эдик. Туркияга боришдан кўзлаган асосий мақсадим Мавлоно Жалолиддин Румий турбаларини зиёрат қилиш эди. Davomini o'qish







Мен бу ёш йигитга қараб ҳайратландим, бу мисралар ишқига қандай илинибди экан деб. Бу мисралар маънисини ҳар ким ҳазм қила олмаслигини бу мақом жуда баланд, унинг ҳолини айтиш, тушунтириш, ӯргатиш билан олиб бӯлмаслигини, бу ишлар фақат Парвардигор инояти билан амалга ошишини билганим сабаб, ҳар ким ӯзи пишиб етиб бориши керак бу ҳолга дедим. 
1786 йил қиш оқшомларининг бирида Вена шаҳри чеккасидаги мўъжазгина ёғоч уйда графиня Туннинг собиқ ошпази – кўзи ожиз қари чол жон бермоқда эди. Сирасини айтганда, бу кулбани уй деб бўлмас, балки боғ адоғидаги шалвираган қоровулхона эди. Боғ эса қуриган ва чириган шох-шаббага тўла, ҳар бир қадамдан сўнг улар қасир-қусур қилар, шунда занжирбанд кўппак ўз инида ғингший бошларди. У ҳам хўжайинига ўхшаб қариган, шу боис вовуллашга-да мадори йўқ эди. 