
«Қиш» пайтида одам ëзни соғинади. Ботир акани қўшиғини эшитиб кўнглим бўшади. Эркак бўлсам ҳам эшикни беркитиб йиғладим. Нега йиғладим билмайман ҳам. Хуллас эшиттириш мени 1973 йилга олиб кетди. Ўшанда филфак талабаси эдим. Ëтоқхона кираверишида тошкентлик холалар хоним сотишар¸ бу хонимга биз сира тўймас эдик ва магнитофонларимиздан Ботир аканинг қўшиқларини эшитар эдик. Эҳ у даврлар……
Ҳамма кунлардан аъло….. (Бир мухлис қолдирган ёзувдан) Davomini o'qish


Озарбайжонлик катта шоир Рамиз Равшанни ўзбек китобхонлар ҳам яхши билишади, яхши кўришади. Унинг бир неча шеърини ўзбек тилига Карим Баҳриев юксак маҳорат билан ўгирган. Айниқса, «Сут тишининг оғриғи» достонининг ўзбекчасини ҳузур қилиб ўқиганман. Мен Рамиз Равшаннинг қуйидаги шеърини ўзбек тилига бир мухлис сифатида таржима қилиб кўрдим. Шоир шеъриятига хос инжаликлар таржимада маромига етмаган бўлса, бу қусурни менга оид деб билинг (Таржимондан).




